شعری از وحید علیزاده رزازی

نویسنده : وحید علیزاده رزازی
تاریخ ارسال : دهم شهریور ماه ١٣٩۵


«تکانه‌ها وَ چندوُچون»


خاصه وقت انحنای عمر
خاصه می‌بینی دود
می‌کند در تأنی چشمان‌ات
ابرها همه می‌فهمند خیسی تابوت‌ات را
و مشفقانه چکه‌هایت را برمی‌داری

می‌گیری به‌نیش
می‌بینی درگردش عشق‌سانی‌ات:
                                             وفاخوارانه وُ مصلحت‌ساز       طاووس شده‌ای!

سراب‌کاری وُسازگاری
تو به‌ کاری وُ پَرت
تا بودی از قافله‌ی تاب‌آوران بودی وُ بعد
ریزش عمر در قلمه‌هایت با آن‌که تا بود    فرّ جفا بود
در مُرده‌ سالی‌ِ این‌ سال
تکرارِ حیرت از مکنده گی دوست
و کشفِ عبارتی‌ از سِحرِ سال‌های پرت
ایشانِ پرت
جمعانِ پرت
سوسوی پَرتانِ ایشانْ در تهرانِ چَرت
خاصه وقتِ محقرِ طاووسی
کنار انگیزه‌های تخت وُ گوشی‌های کَر
ومصلحت نیست بمیریم
که«عبارت‌اش»هنوز
فرسوده می‌کندباکره‌گی‌های عمر را
تا خاصه که می‌فهمم:
                          محبوسِ ویژه‌گی تواَم.



                                                                             مرداد 1395- تهران

 


بازگشت