رنج اگر جسم داشت من بودم، در ضمیرم غمِ جهان جاری
شانه‌هایم تکیده از اندوه، در سرم دردِ بی‌امان جاری
شیونم، شیونی که می‌پیچد بین سلّول‌های تودرتو
جیغ دیوار، جیغ پنجره‌ام در سکوت آپارتمان جاری ...

پشت، سر، هم
دست‌ کم روی هم روی هم
نوشته‌ای باران را از روی دست هم
شاعر مادرزاد عاشق
از همان قرار اول با چتر بسته هم ...

قاب عکس دو نفره خالی است. تابلوی کپی ون گوگ کج است. توده ای از سیاهی خوفناک روی دیوار، خشمگین و طلبکار به من زل می زند. حضورش را با بی رحمی آشکار به رخ می کشد. از اشیا ریز و درشت که روزی با آنها مأنوس بوده ام تا ...

چه بخواهی، چه نخواهی
این قاعده
در رو ندارد
جز کوره‌راهی ...

با تو شاید اگر که فرصت بود
بالشم رو بغل نمی‌کردم
گریه رو زیر دوش می‌شستم
خنده رو کم‌محل نمی‌کردم ...

جهان کوچک ما
جای چند کوچه بن‌بست
به بست نشسته
که دست‌ها این‌گونه رها بی‌رمق و سرد
سرما دار می‌زند جوانه‌ها ...

نگاهت دیپلماسی، من خدای واژه‌ها هستم
سفیر گفتگو با چشم زیبای شما هستم
بکش خطّی به دورم با حریم امن بازویت
که بی مرز از خیال تو در این جغرافیا هستم
...

روایتی از آرزوهای کوچک بزرگترین طبقه اجتماع که تا هنگامی که طبقه کوچک مسلط بر جامعه نخواهد، با همه خُرد بودنش بزرگ و دست نیافتنی جلوه می کند.پسران و دخترانی که به محض آنکه راه رفتن را آموختند مجبورند که روی پای خود بایستند و ...

کوین ال. هیوز متولد سال 1951 در ایالت ویلمنگتون آمریکا و استاد الهیات در دانشگاه ویلانوا می‌باشد. از جمله کتابهای او "قدیس اگوستین"، " قدیس بوناونتوره"، قدیس فرانسیس اسیزی"، "قدیسه هیلدگارد" ، "قدیسه جولیان نورویچ" و ...

یک تکه سنگ
راه را نشانت می‌دهد
به انگشت اشاره‌ای
که سمتِ قلب دارد ...

زندگی جنگ نیست؛ یک سفر است
سفری سخت منتها دلچسب
شده این سختی گریبانگیر
با حضور خوش شما دلچسب ...

زمان، اراده و پرتگاه به شکلی موجز و عمیق، سه مفهوم کلیدی فلسفی را در هم می‌تند. زمان در اینجا هم ارجاعی است به مسئله جبرگرایی در حلقه زمانی سریال «دارک» که هایدگر آن را به مثابه ساختاری بنیادین ...

شب چراغ زنبوری‌اش را می‌گيرد
با گاری شكسته تيرداد نصری
مي‌آيد كنار خيابان
ساختارِ تاويلِ متن را ...

چقدر خوشبختم، لایق نگاه توام
چقدر خوشبختم، «من» رفیق راه توام
چقدر خوب! فقط «من» میان اینهمه مرد
مخاطبِ خاص و مردِ دلبخواه توام ...

همیشه زنی نیمه‌تمام بوده‌ام
همسفری نیمه‌راه
دختری که نیمه‌خواستنی بوده
معشوقه‌ای نیمه‌وقت ...

زمین سخت و آسمان سیاه وسوزی که می زند براستخوان، برچُروک های درهم صورت با صدای زوزهِ زمهریر ،لَکه های ابری که در آسمان لُکه می روند ...

هیچ را در دامنه می‌بوسم
جای خالی دیوار خانه‌ی فرضی‌ام را
نی را
مرکب را
گاو را ...

به وقت ابری بی‌وقفه
ببار چادر آبی را
سکوت هاله‌ی تنهایی
شکسته بغض حبابی را ...

عادتی هست که همپای روند خواندن، بررسی کتاب شعر را از طرح جلدش می‌آغازند. من هم با همه‌ی رویگردانی از مِن باب گشودن‌های چنین، به طراحی سطرهای واژگان که از میان نبودن‌های دیوار می‌گذرند ...

چشمان تنباکویی و یک عشق
سیگارهای مست کوبایی
یک انقلاب خسته در ذهنم
در ازدحامی سمت تنهایی ...

تاریخِ پیدایشِ سنگسار
  از  مجسمه‌ی اندامِ من بود!
بوسه‌های بند انگشتی 
حک شد دور بازوانِ شرم ...

همان لحظه فهمیدم که همه چیز را لو داده ام. سعی کردم خودم را نبازم و لیوانم را که هنوز خالی نشده بود بالا بردم و ...

شاعری که نشسته کنار خودش
و لکنت چشم‌هایش
رو به تو باز می‌شود ...

پروانه
بر سجاده ی گل
همیشه ذکر می گوید.
...

سوای از جامعه‌ی عشایری که در قالب این مبحث نمی‌گنجد اصولاً شاکله‌ی جامعه به دو بخش روستایی و شهری تقسیم می شود و از جانبی دیگر خودِ مقوله‌ی شعر است که درگذر ...

آمد نگاه پنجره ها را شكار كرد
يادش نبود خاطره با من چه ميكند
لبخند زد دوباره مرا داغ دار كرد
يادش نبود خاطره با من چه ميكند ...

از رفتن من می‌گذرد سرباز
بر رهگذر سنگ‌های اصل بدرخش
در حفظ ظاهر خفته‌اید
پایِ تخت قرمز است ...