تو بخوان 
به نامِ صورتم
که سمتِ گریانِ چشم بود 
سپیدیِ ماه ...

به‌جز اشیا
گرداگردت نشانه‌هایی چیده‌اند
انگار همه منتظرند
اتفاق تازه‌ای از راه برسد ...

ما باید به هم رجوع می‌کردیم
تا سایه‌ها روی دیوار و چراغ‌ها روی سنگفرش می‌رقصیدند
رودخانه‌ای از خاطره‌ها در خیابان می‌پیچید 
و باد خطوط نامرئی را به آسمان می‌برد ...

«نَگمه» یک اسم فارغ از معناست
«چکمه» یک شیء دوست‌داشتنی
«خواب» یک کودتا علیه زمان
«زندگی» طعم میوه‌ای دهنی
«مهدیِ موسوی» کدام‌یک است؟ ...

حامد نگاهش به نازنین بود. نازنین روی خط‌های سبز و زرد و آبی کف راهرو لِی‌لِی می‌کرد و وقتی به کلمه اورژانس می‌رسید، دوباره این مسیر را برمی‌گشت. بعد از هر رفت‌وآمد، به انگشتش آب دهان می‌زد و ...

شعر «پیکر 4» از بهرام اردبیلی، شاعر «شعر دیگر» و از امضاکنندگان بیانیۀ شعر حجم، نخستین بار در دفتر دوم «شعر دیگر» در سال ۱۳۴۹ منتشر شد. این شعر، که بعدها در مجموعه‌ کتاب شعرهای دیگر نیز بازچاپ شد ...

چه شد که از ته قلب تو سر درآوردم؟!
بگو چگونه تو را عاشق خودم کردم
منی که یک‌شبه، بی نقشه و بدون هدف
به راه می‌زنم و می‌روم، جهانگردم! ...

بي هيچ باوري به رستاخيز،
در قبرستان مي‌غلتيم.
-مي‌داني، هر كجاي زمين 
مرا به ياد اين تپه‌ها مي‌اندازد ...

قلب من خانه‌ی زنی تنهاست
که بغل می‌کند جنونش را
که در آغوش می‌کشد هر شب
گریه‌ی کودک درونش را ...

وسط همین‌ تابستان     
خنجری بکش
با تو امشب بی‌قراری‌ها دارم 
دست می‌کشم روی پوست تن‌ات
من   تمام می‌شود. ...

این چشم دریده تا به دیدن نرسید
این دست شکسته تا به چیدن نرسید
رفتم، رفتم... ولی نه! گویا ماندم
این جاده‌ی خسته تا رسیدن نرسید ...

دور نباش بیا
غزل‌هایم را می‌خوانم 
مسلحم
چند کشته و خیابان بیاور
زن و بوسه و ترانه بخواه ...

حلاج‌وشانیم 
جستن فضایی برای مرگ
پر از زندگی 
کنار خیابان ایستادن
و دوستی با درختی که شاخه‌هایش ...

همه از تنهاییِ زن، به چهره‌ی حرف می‌نشینند
من، اما، از تنهاییِ مردی می‌گویم
که نامش را شب‌ها
در ته‌مانده‌ی پیک جا می‌گذارد
و صبح، ...

میدان مین، صدای فرو رفتن پدر
دنبال کاه و یونجه و گل‌های هفت‌پر
مادر؛ کوزت، بشور و بساب و بزایمت
هی رخت چرک‌مرده و بویی که بیشتر... ...

در نیلگون دلربا مناره‌ی کلیسا با روکش فلزی‌اش می‌شکفد. از پیرامونش صیحه‌ی پرستوها برمی‌آید، گرداگردش آن گیراترین نیلگون می‌آساید. بر بلندایش خورشید می‌افرازد و فلز را نقش و نگار مي‌زند، اما بر فرازگاه، در بادها، خروس بادنما آرام بانگ برمی‌کشد ...

اتوبان غمگینی‌ست
پیش رویت
و ترافیکی
که اعصابت را
دم‌به‌دم  ...

کتاب را می گذارم و فکر می کنم در افکارم با شخصیتها همراه می شوم خودم را می گذارم جای شهاب، داریوش، اصغر...
فکر می کنم چطور می توانم خود را بیرون بکشم از دنیای داریوش ها شهاب ها... ...

حالا تو مرده‌ای و زمان می‌رود عقب
با نبش‌قبر خاطره، طوفان به پا نكن
تنها شدی، شبيه شبی پابه‌ماهِ بغض
ديگر به شانه‌های كسی اعتنا نكن ...

بهاری از گل‌ها بیرون خزید
حیاط صدای پرندگان شد
ساقه به ساقه
گربه‌ی خانگی‌ام
جهان را به اندازه‌ی دماغش بویید ...

بغض زمین
در ریه‌هایت 
خطوط ممتد جاده‌ها 
شده است 
این بغض را  ...

ببین شبانه گریه را در ابتدای نامه‌ام
نمی‌رسم به انتها... که خسته از ادامه‌ام
به نام چشم‌های تو... به حرمتِ نگاهِ تو
به سجده می‌رود قلم به سمت قبله‌گاهِ تو ...

عریان می‌دوم 
پابرهنه 
واژه‌ها 
روحم را می‌شکافند‌
و سهره‌ای در دامان  ...

سنگین بود، 
سنگین‌تر از خوابِ مرده‌ای که تازه فهمیده است 
نامش را از شانه‌های جهان تراشیده‌اند. 
ابر 
با پهلوی سردش موازیِ آن خواستِ تاریک،  ...

تمام زندگی ام شد خلاصه: «لبخندت»
بغل گرفتمت؛ آلوده شد خداوندت

و داغ زد وسط سینه‌ام، از آتش تو 
که ناگهان تنِ خورشید شد گلوبندت ...

قلم آقای دوگار بوی زندگی می دهد و زندگی بو دارد نه عطر.بوی ریا بوی فریب بوی خیانت بوی خودنمایی بوی امید بله بوی عشق بله بوی افتخار امید عشق افتخار و هر آنچه که در این جهان خواهان پر و پا قرص هم دارد بو می دهد نه عطر چرا که ...

به چشمی که نیست زل می‌زنم 
و از اینکه عشق 
وهمی حقیقی‌ست
ویرانه‌هایم اوج می‌گیرند  ...

بترس از دنیا 
که زهرماره غمش
که خوش‌خط‌وخاله
نگیر دست‌ِکمش ...

همه چیز
از یک بادبادک شروع شد 
در آن حجم تاریکی
چشمان‌ات را می‌گشتم و ستاره‌ها بازی‌شان گرفته بود ...

کی دَرِ آسمونو بست؟ کلیدشو کجا گذاشت؟
گناه شیطونیا رو به گردن خدا گذاشت
ابری نذاشت تو آسمون، بارونو دزدید از هوا
شادی رو از روزا گرفت، داغ به دل شبا گذاشت ...