یک تکه سنگ
راه را نشانت می‌دهد
به انگشت اشاره‌ای
که سمتِ قلب دارد ...

چهار فصلِ تنم
تمامِ عددهاست
از شمالِ خاک
تا جنوبِ دریاها ...

من مسافرم
با شبنمی در هوا
و حکایتِ ابری شکاک
که می بارید در پاسخی طولانی ...

و تنهایی تو
آواره‌ای‌ست
که...
رویِ پوستم راه می‌رود ...

به بازویم
هلال و این جادو
ماه
و
چاره
و
اسب ...

دست که به ترکیب تو می زند
ترس مکرر اندوه
ابرو
در جیبهایم
دست و پایم
دانه که می چیند
پرنده ی هوا ...

به مرکب رویت
ستاره بودم و مرجان
بر این هوا که بمانم
به سختی ی جان ...

و روی دیگر من
شمشادهای بلند
خواب که از تو
در ورای بنفش
جوی هایی که از آتش
در تنم می گذرد ...