مرگ در آستین پرورده‌ام
از زمان بی‌آغاز
از چشم‌های تو که می‌گفت: «باد بشم برم تو موهات»
از پیچ اول کوهستان ...

تنها که ورق می‌خوری روی پوست ساحلم
زن می‌شوم
و چند ماسه لای انگشتانم به شعور می‌رسند
نه غوص می‌خورد نهنگ مانده در یونسم
...

انگار اول صبح که می‌شوی
طلیعه‌یِ گناه! / از دستِ بازی به دستِ بازی / ادامه می‌دهی:
دوره‌‌ی اولم:
صورتِ منقوش ...