در عصر تیرگی اثر از آفتاب نیست
بیدار شو رفیق! که هنگام خواب نیست
بیدار شو! که ریخته دیوار ترسناک
بشنو! که در صدای کسی اضطراب نیست ...

پیچیده توی شعر من آوازه‌ی زنی
با لهجه‌ی محلّی و شیرینِ مازنی
رؤیای بی‌نظیر شکوهِ زنانگی
در عصر بی‌اصیل مدل‌های مانکنی ...

قطار می رود و مویِ شعله ور دارد
وداع روی تمام جهان اثر دارد
سفر پرنده ی تُردی ست لایِ لب هایت
که ممکن است به یک بوسه زخم بردارد ...

قرص و لیوان آبو برمی‌دارم
هم‌زمان فکر می‌کنم که: «چی‌ام؟»
محوِ رقصِ سماعِ عقربه‌ها
وسطِ خوابِ یه ساعت‌مچی‌ام... ...

از بوی خون غرقِ جنون بودم!
بو برده بودم تخمدان خونی‌ست
تا چشم واکردم به این دنیا
دیدم اتاقِ زایمان خونی‌ست! ...

جبرئيلان در بارگاهت
سر بريدند پيغمبرم را
بى تو راهى به‌جز تو ندارم
كاش مى‌كشت خيرم‌، شرم را ...

قرمزیش قایم نمی‌شه
دستی که تمشک می‌چینه
از هزارمتری می‌فهمه
هر کی عاشقو می‌بینه ...

تلفیقی از عشقای زردِ توی‌ ماهواره‌
توو خونه‌... نه! توو قصر ما‌‌، در حال تکراره:
یه ازدواج صوری که از روی اجباره
کلّ‌ پلاتش ایرادای منطقی داره!
انگار قصّه‌ش رو «مؤدب‌پور» بنْویسه! ...

از هرچه هوای رفته، بر بادترم
با کهنه‌ترین غم جهان، شادترم
من قاصدکم، تو آسمانم هستی
وقتی بغلم می‌کنی، آزادترم ...

من از نگاه خودم در اتاق ترسیدم
من از پیامد این اتفاق ترسیدم
من مقابل من در اتاق می‌خندید
برای آینه این جنگ نابرابر بود
یکی همیشه مرا در تو جستجو می‌کرد ...