از بالای بلندترین برج شهر به پایین پریده‌ام
با ذهن 
با جمجمعه‌ای که از خود بیرون پریده 
با عینکی که در مرز دیدن
به نه، آری  گفت  ...

از شیون آژیر
تا سرگردانی میان «آشوب، کروساوا»
صورت‌هایی در مه
کلاه‌خودی از پرهای سیمرغ
ماسک‌هایی که
زوزه‌ی روزمرگی می‌کشند ...

به من قول بده
قول بده به من که
بعد از مرگ دیگر خود را نمی‌کشم
دیگر از لبه‌ی کلمات نمی‌پرم
و دوباره و چندباره هجای جمله‌ها را با  تیغ نمی‌بُرم ...

ﺑﯽ ﻃﺎﻗﺘﻢ ﺑﻪ ﻃﺎﻕ ﺳﺮﺑﯽ ﺳﻘﻒ
ﺑﯽ ﺻﺪﺍ ﺩﺭ ﺻﻒ ﺗﻘﺼﯿﺮ ﻗﺎﺻﺪﮎ
ﻃﺎﻗﺪﯾﺲ ﻫﺎﯼ ﺗﯿﺮﺍﮊﻩ ﯼ ﺣﺮﺍ
ﻧﺎﻭﺩﯾﺲ ﻫﺎﯼ ﭘﺮ ﺧﻮﻥ ﻋﻠﯿﺼﺪﺭ ﺯﺍﻭﯾﻪ ﻧﻮﮊﻩ
...