تقدیم به علی مسعود هزارجریبی / سید حمید شریف نیا

تقدیم به علی مسعود هزارجریبی

سید حمید شریف نیا

 

این نه یک متن ادبی، نه یک نامه اصلاً هیچ نمی تواند باشد. نه شروع مرتبی می خواست داشته باشد نه می داند که چه باید باشد. نمی تواند باشد. سرگردان با شیزوفرن ها و لغات تنها می گشت. از کجا شروع شروع شد به خاطرم نمی آد ولی حدود 10 سال از اون موقع ها  می گذرد. چیزی در درونم  بی قرارم می کرد. نه شعر و نه حوزه های عقلی آنچنان که باید کمکم می کرد نمی کرد. به دنبال آنِ دیگر بودم. ... بالاخره!... یکی بهش می گفت"علی مسعود هزار اسب" یکی دیگر می گفت "هدایت آرام" یکی از آن دورتر های زمان که ما بودیم اما انگار نبودیم می گفت که نامش "آ.ت.ش" بود. حتی "خروس" هم شنیده بودم. اما اینها تنها یک نام بود. یک نامی که او از آن گریزان بود. اصولاً بیرون از خود کمتر دیده می شود. علی مسعود هزار جریبی نامی بود که متفقاً اعتقاد داشتند ادبیات شفاهی ایران است. اگرچه علی مسعود خود تمایلی به این چیزها و نامها والقاب ندارد و بیشتر ذوق و حال  را به قیل و قال ترجیح می دهد. علی مسعود هزار جریبی به گردنم بسیار حق دارد. چه بسیار خطوطی را که ممکن بود کج کشیده شود را به قدر و توان خود صاف کرد.   فکر می کنم 18 یا 19 سالم بود که  می رفتم و ساعتها سر کوچه علی می نشستم و آفتاب گرگان در مرداد ماه "الماس آسمانی تنم را خط می انداخت"  تا علی از سر کار به خانه برود و ببینمش. علی مسعود نه تنها شعر را به ما خوراند که به دست خیلی ها جریان شعر را داد. حق علی مسعود هزار دشت بر گردن اینجانب بسیار زیادتر از آنی است که بتوانم متنی منسجم و در خور او را بنویسم. الان که در حال تایپ این حرفها هستم تنها به خاطراتی که با این مرد دارم ، فکر می کنم. او حتی نحوه برخورد با زنده ترین حقیقت زندگی  یعنی مرگ را به من آموخت. آرام و آرام  دیوانه شدن را در کیسه مان ریخت. اشراقها و ضمیر بازی هایی که بین من و علی  است ظاهراً از خیلی پیشتر از 10 سال است... ترجیح می دهم از اینجا به بعد تنها بین  من و علی فقط باشد. چند کار زیر را که قبلاً به علی مسعود تقدیم کرده ام را در زیر می آورم که تنها اسمم در این ویژه نامه باشد تا عرض ادبی واحترام به علی باشد. دست بوسی مرا از اینجا حس کن....

 

 

 

  تقدیم به علی مسعود هزار جریبی

   که عشق و انسان را به من آموخت.

 

 

*******************************


                 ليلی با شاخ عصا تيری اش
و قوس تاريخ و جمجمه
تا کوهان دره ها
" ها ها "
2-
(اينجا ليلی برای نشانه ها لا می ريزد)
                          " زد زد "
3-
در می ماند
جا می خورد
و لایه لایه ابر را بر مردارش می بارد .
 
                                 :  ليلی همیشه با لا تمام می شود
 
                                                                             5 فروردين 1383
 

*********

تا تو                              تو

                      با دست ديگرش        بياری

                                                      

                                                        چشم سفيد خرگوش را 

                                                                                  تا انتهای زنجير

با سل طاعونی

              ازآب عبور دهی

                                 و کنگره مشبک شب را

                                                             در حجم خيس زنی

                                                         به سلسله بر گردن بگيری

 

که قلاده نارنجی خرگوش

                          دست را باز  می کند

                                                در تنگی که دريايی بود

  

                                         **********

آرام تر  به من بگو .

 

       به من بگو

 

                سنگی که در سينه کاشتم

                                          گور گلدانی بود

                                                      که شيهه را

                                                                      با حاشيه تب

از نيش عقربی در ماه

                      به ترسيم می کشيد

احساس نجيب ماهی

                   دريا را به سرفه وا می داشت

                                         

                                                      دستی قلب خرگوش را 

                                                  

                         از سينه ( به نعل اسبی) 

                                                                         دوان دوان برداشت

وبر يال زنی گل داد


بیان دیدگاه ها

نام و نام خانوادگی : *
ایمیل :
URL :
دیدگاه شما : *
 
کد امنیتی :