آن‌ها به نوشابه‌های بزرگ می‌گفتند: خانواده
و خطوط رنگ‌پریده بر سنگ: نام
آن‌ها آمده‌اند با جعبه‌ی خرما در دست ...

یک روز که ما در خوابیم
دنیا خودش درست می‌شود
دوباره باز می‌گردد این چشمِ دریده از چنگالِ یادآوری
مردگان نشسته‌اند روی مبل
چای می‌خورند وُ ادامه‌ی قند را تف می‌کنند روی روزنامه‌ها ...

به هر دلیلی
تو شلیک کردی
به هر خالی
به هر پوستی
که گوشتی
که استخوانی

...