دستی که حمل می‌کنی
ممکن است کف‌بینی حیات باشد وُ پوستت
با چند مایع قرمز وُ کوچک
پیش‌بینی صحنه‌هایی ...

هر روز می‌روم بالا، بالا وُ بالاتر
جسمِ پراکنده‌ام را می‌بینم
در انتظارِ چوب‌دستیِ زردِ اندوه
رویایی زَر اندود شده‌ام
خلاصه شده در اطوارِ صبحانه
بی‌میل به چایی که داغ نیست ...