"شعر‌. سوژه‌. شاعر" (سروده‌ی سه‌دهی) را به مثابه‌ی یک "صحنه‌ی هرمنوتیکی" با هم می‌خوانیم و به تحلیل شعر می‌نشینیم. صحنه‌ای که در آن معنا نه در یک "حقیقتِ واحد"بلکه در کشمکش میان چند افقِ فهم، چند‌لایه‌ی زمانی و چند‌صدایِ متعارض خلق شده است ...

از جهانی که راه می‌رود 
با تو حرف می‌زند 
بالاتنه‌ات را وجب می‌کند این‌شعر
وجب به وجب‌ات را ...

کدام دیوار از کدام خیابان
خونت را به‌گردن گرفت 
که از هر چینِ لباست 
لاله‌ای واژگون رویید
کجای این شهر در کدام میدان ...