زندگیم ساز خودش رو می‌زنه
ملودیش به شعر من نمی‌خوره
چه‌جوری ترانه‌ی شاد بگم؟
وقتی که دنیا رو گام مینوره؟ ...

منو جوری بغل کن که بفهمه
فقط بادی که خوابه لای گندم
اگه دنیا یه دریای بزرگه...
نجاتم دادی از موج و تلاطم ...

از این جنونِ پُر از جنّم! نه خسته‌ام، نه پشیمانم
بگو که ابر شود دنیا، من آفتاب درخشانم!
به شهر نور نخواهد داد، فرشته‌ای که بداخلاق است
سرم به خشم چنان داغ است، بعید نیست بسوزانم ...

بدون خود ما در درون ما سياره هاي دوردستي زندگي می‌كنند كه به دُور خورشيد هاي دروني تر ما بدون هيچ اطلاع از ما آرام می‌گردند و ما هنوز نمي دانيم كدام طرف ما شب است وكدام طرف آن روز ...

گاهی به ما اجازه‌ی رویا شدن بده
ما را اسیر وسوسه‌ی تاج و تخت کن
اما برای پر نکشیدن از این قفس
رویای پر گرفتنمان را درخت کن ...

از این جنونِ پُر از جنّم!
نه خسته‌ام، نه پشیمانم
بگو که ابر شود دنیا،
من آفتاب درخشانم ...

از شاخەی من
لانەی خود را بردی
هم طعنە به من می زند و
هم تنە
باد ...

توپادشاه منی
سمت مولیان برگرد
به مولیان خود
"اقلید" مهربان، برگرد ...

افتاد به یادم
چه پریشان رویش
دیدم که شبی
نشسته‌ام پهلویش ...

به غیر نام تو چیزی
نمانده توی گلویم
تو را چگونه فقط با
سی و دو حرف بگویم ؟
...