قابله لگن آب داغ را آورد توی اتاق.زن‌ها دور زائو را گرفته و یک پارچه لای دندان‌هایش هل داده بودند که به جای جیغ کشیدن دندان‌هایش را به پارچه فشار دهد.زائو نفسش بند آمده بود.زور می‌زد و زمین را چنگ می‌زد ...

ناگهان زمان ایستاد و عقربە ها بە جای اینکە بە جلو حرکت کنند بە عقب بازگشتند، ساعت با تاک تیک،تاک تیکی کند از حال دور شد و بە سمت نقطەی آغازش رفت ،همان زمان بود کە دیدم چقدر خستەام و از گذشتە بیزار، دریافتم باید خاطرەهایم را دوبارە از نو بسازم ...

با عجله در سالن دبیرستان راه می رفت. کلی کار عقب افتاده داشت و باید به همه آنها می‌رسید. وارد دفتر شد. کیف چرمی کهنه‌ی پر از برگه‌های امتحانی‌اش را رو میز گذاشت و  شروع به تصحیح برگه‌ها کرد ...

مادر از حال رفته.
صورتش سفید شده.
لبهایش نیمه بازست.
روسری اش تا روی شانه اش سرخورده ...

آفتاب بر شهری طلوع می‌کند که ساعت‌ها پیش بیدار شده است.
کلاغ‌ها دسته‌جمعی بالای سرم می‌چرخند؛ مثل پارچه‌ی سیاهی که در باد می‌لرزد. صدایشان در گوشم می‌پیچد.
روی برانکارد دراز کشیده‌ام. دو نفر مرا هل می‌دهند ...

ترافیک سنگین و آفتاب داغ مرداد ماه روی پوست شهر جا خوش کرده است. دانه های عرق از صورت و کمرم به سمت پایین میریزد. کولر ماشین خراب است. ریحانه و آرمان در صندلی عقب بازی می‌کنند و هر چند دقیقه یک بار صدای خنده های آرمان و پشت‌بندش قربان صدقه های ریحانه بلند می شود ...

حامد نگاهش به نازنین بود. نازنین روی خط‌های سبز و زرد و آبی کف راهرو لِی‌لِی می‌کرد و وقتی به کلمه اورژانس می‌رسید، دوباره این مسیر را برمی‌گشت. بعد از هر رفت‌وآمد، به انگشتش آب دهان می‌زد و ...

دست در جیب شلوارش کرد. سرمای دکمه ی فلزی جیبش انگشتانش را سوزاند. فقط یک قوطی کبریت و یک تکه کاغذ سیاه که انگار با قلمی سفید روی آن چیزی نوشته شده بود ...

هر آنچه روی زمین است، میتوان تبرئهاش کرد… مگر انسان. تو این جمله را هزار بار با خودت تکرار کردهای. نه از سر دانایی، که از سر تنهایی. تو سالهاست در سلولی زندگی می کنی که ...

روزی روزگاری زیر سایه رحمت خدا، مرد مارگیری زندگی می‌کرد که با شکار و فروش مار روزگار می‌گذراند ...