می‌دانستی که امر ثانوی هستیم
از درختی به‌ندرت عاصی
گاهی نمادی از آدمی که در خیابان
به شکل بیش‌ترین حساس راه می‌رود
یا نشتی از جریانی پر مخاطره ...

و تنهایی تو
آواره‌ای‌ست
که...
رویِ پوستم راه می‌رود ...

ای روز سنگین
نشسته بر گرده
کی شانه خالی کنم که بیفتی

ای روز چرخان
که هزار چتر را
رها در باد ...

بلد بود کلمه را چه‌طور در لاله‌گی زبان بپیچد
و بر پوستت بکشد
بلد بود خوابیدنت را تماشا کند
و راه رفتنت
نشستن و چیزی احمقانه گفتن.
در دوست داشتنِ نقصان تبحر د ...

ایرانم
دلم خونستانی‌ست
جا مانده از فراموشی ایل
گاومیشم
با مای غمگینی در گلو
...

شهر را تکه‌ای چشم‌هات
خفه می‌کند در شعر
در همین ‌سطرها
که در حال انقلابی دوباره‌ ...

در هنگامه‌ی شرجی که داغ کرده جنوبِ مبتلا و تبعیدی
چشمت _با طعمی شیرین پلک بالا را خواب می‌برد تا رویا
آوازی با لهجه‌اش در حلق دور افتاده‌ای مسیر می‌یابد به لاله‌های گوش
تا دریچه‌ی خواب را آرام بگشاید ...

ای ظرافت آهو
چین عشوه بر پیشانی صخره
ای لمس لطافت
در گودی استخوان!
ردپای عطر
در سرای برگ‌ها و شاخه‌ها ...

بیرون زده‌ام از جراحت پوست
عبور وارونه‌ی جان
از رگ به سر‌چشمه
مهاجرم
از تن به طعنه‌ی نطفه ...

ما،
در ميان سرزمين‌مان
وَ غيره‌ايم…
ما،
ِنقطه‌های عميقِ وَ غيره‌تر،…
بی آب در ميان آب ...