وقتی بدیع‌الزمان مشغول خندیدن است، چه کسی مشغول دریدن است؟
دندانِ خشمگین توی فَکِ بالایی‌ها می‌خندد اتفاقن اکثرِ اوقات، خیلی هم سفید و تمیز
وگرنه مردمِ پایین که دندان، چندان ندارند بعدِ بیست‌سالگی ...

می‌گویند:
-مردم!
-مردم!
و نام می‌بری از او که در بُن چاه افتاده اسمش
بالا نیامده از دالان‌ِ دهان‌ ...

تو سهمی از نفسی بودی
كه می‌كشيدم و می‌دانستم
از من دريغی

تو سهمی از هوا
كه شكل ريه‌هايم را
به دست‌های بسته‌ی تنهايم ...

به سرم می‌زند گاهی
سفره‌ام را جایی پهن کنم
که جهان از وسعت آسمانش بیش‌تر نباشد.
دشتی ...

دهکده‌ام را فراموش کرده‌ام
قایقی که بر آن زاده شدم
فولاد طلاکوبم را
در افسون و رؤیا
به چنار روشنی تکیه دادم ...

عصر به‌خیر
چشم‌بادامی کافی‌نت‌های بی در و پیکر
که از خیابان‌های شلوغ
سر آورده‌ای ...

نوزاد لبخند می‌زند؛
مرگ بر چهره‌اش راه می‌گیرد.
نوزاد گریه می‌کند؛
مرگ بر چهره‌اش راه می‌گیرد ...

زن‌ها
در فاحشه‌خانه‌ها
می‌خندیدند
اما صدایشان
از شیشه‌های پر نور
عبور نمی‌کرد ...

حرف بزنی
صدات را بگیرم
بگذارم کنار چشم‌های جوان
صدات را رنگ کنم
با صدات بدوم
بدوم
...

دریا دریا
جوهر شد
تا تو را بنویسم
کهکشان کهکشان
از راه شیری گذشتا گذشتم ...