هر بار که لولۀ باریک رژ لب باز می‌شود و نوک آن مثل گلبرگی تازه بر لب می‌نشیند، چیزی بیش از یک عمل زیبایی‌شناختی رخ می‌دهد. یک آیین کوچک، یک اعلام حضور، یک تصمیم پنهان. رژ لب قرمز از آن دست چیزهایی نیست که فقط روی صورت بنشیند ...

مکتب سگیه، جریان فکری است که در دوره ی عراقی به وجود آمده است و در آن، شاعر خود را سگ معشوق می داند و گاه پا از این تشبیه فراتر نهاده و خود را سگِ سگهای معشوق می خواند. دو دلیل عمده در شکل گیری جریان سگیه در ذهن شاعران دوره ی عراقی موثر بوده است ...

"شعر‌. سوژه‌. شاعر" (سروده‌ی سه‌دهی) را به مثابه‌ی یک "صحنه‌ی هرمنوتیکی" با هم می‌خوانیم و به تحلیل شعر می‌نشینیم. صحنه‌ای که در آن معنا نه در یک "حقیقتِ واحد"بلکه در کشمکش میان چند افقِ فهم، چند‌لایه‌ی زمانی و چند‌صدایِ متعارض خلق شده است ...

رمان هادی کیکاووسی، «شبح اپراتور؛ یک پیشی‌گویی»، تاریخ را نه در قالب سند و روایت رسمی، بلکه در هیئتی مادی تجربه می‌کند: در مکان، بو، بدن، صدا و نوشتار. خور «گور سوزان» از همین رو صرفاً محل وقوع داستان نیست؛ آرشیوی مادی است که در برابر پاک‌سازی مقاومت می‌کند ...

اگر تاریخ شعر را از منظر نسبت زبان و ادراک بررسی کنیم، می‌توان چهار مرحلهٔ بنیادین را در تحول زبان شعری از یکدیگر متمایز ساخت: زبان شنیداری، زبان دیداری، زبان تجسمی و زبان عینی. سه مرحلهٔ نخست، با الهام از مطالعات زبان، ادراک، رسانه و نشانه‌شناسی قابل صورت‌بندی‌اند ...

در پاییز ۱۲۹۶، قهرمان‌میرزا سالور، عین‌السلطنه، در خاطراتش از روزهایی می‌نویسد که صدای زندگی از بسیاری از شهرها رخت بسته بود؛ از گرسنگی، مرگ، کمبود نان و خانه‌هایی که دیگر آوازی از آن‌ها برنمی‌خاست. او از مردمی سخن می‌گوید که توان سخن گفتن را از دست داده بودند و از کوچه‌هایی که بیش از هر چیز، خاموشی را در خود حمل می‌کردند ...

شعر ابتدا یک کنش بیرونی را نشان می‌دهد، سپس به بدن می‌رسد و سرانجام در حافظه و تصویر ذهنی پایان می‌یابد. بنابراین، خشونت در این شعر صرفاً یک اتفاق نیست؛ رخدادی است که از جهان بیرونی به جهان درونی انسان منتقل می‌شود ...

شستن صورت در صبح، برای بیشتر ما تنها یک عادت ساده و روزمره است؛ کاری که بی‌اختیار و بدون اندیشیدن انجام می‌دهیم. اما اگر کمی دقیق‌تر به این رفتار نگاه کنیم، درمی‌یابیم که این عمل در بسیاری از فرهنگ‌های باستانی ...

جهان، در این شعر، از همان آغاز، از جای امنِ واقعیت بیرون کشیده می‌شود. گزاره‌ی نخست نه صرفاً خبری یا توصیفی، بلکه تعیین‌کننده‌ی افق ادراک است: «و جهان، تعبیری شاعرانه داشت». جهان نه به‌مثابه ابژه‌ای مستقل ...

تجربه گرایی در شعر معاصر فارسی ، مانند ورود به ناحیه ای است که زبان در آن آرام نمی ماند ؛ جایی که شاعر ناچار است با همان ابزاری بجنگد که قرار است از طریق آن جهان را بسازد . این میدان تیغی دولبه است ...