مرجان و 
شقايقم
داربست دلقک را پوشانده‌اند
كنار حوضِ گنجشكانی كه می‌جويدندم ...

بي هيچ باوري به رستاخيز،
در قبرستان مي‌غلتيم.
-مي‌داني، هر كجاي زمين 
مرا به ياد اين تپه‌ها مي‌اندازد ...

در نیلگون دلربا مناره‌ی کلیسا با روکش فلزی‌اش می‌شکفد. از پیرامونش صیحه‌ی پرستوها برمی‌آید، گرداگردش آن گیراترین نیلگون می‌آساید. بر بلندایش خورشید می‌افرازد و فلز را نقش و نگار مي‌زند، اما بر فرازگاه، در بادها، خروس بادنما آرام بانگ برمی‌کشد ...

هنگام دلتنگي‌ام،
گويهايي به خيالم مي‌آيند
از ياقوت كبود،
از فلز.
من خداوندگار سكوتم.
چرا سيماي شكافي
رنگ مي‌بازد در زير كنجي از سردابه؟ ...

...