شعری از شاپور احمدی


شعری از شاپور احمدی نویسنده : شاپور احمدی
تاریخ ارسال :‌ 30 آبان 05
بخش : شعر امروز ایران

 

 

 

 

 

 

نواختن سوت، بدون نواختن سوت

 

 

 

 

اكنون ما می‌دانيم و با چشمان ديگران ديده‌ايم

تمام شهر زادگاهم يک‌باره از بيمارستان گذر كرده است.

ستون‌های يخ و شعله از آخر هفته

پنجه‌های كم‌زورمان را آراييده‌اند.

با حلقه‌های مومی گيسوان

و لب‌های دودی

و دندان‌هايی سنگ‌های جلبک‌اندود و عتیقه

در ايستگاه‌های پيش‌ساز و مقوايی سر پا می‌خوابيديم و می‌انديشيديم.

می‌دانستيم ريل‌ها و امواج و بال پرندگان از ميان بوته‌های بی‌ريشه‌

در ورطه‌های پيچاپيچ خليجی فراموش‌شده سرازير خواهند شد.

دست و پای اسب‌گونه‌ی دختران

خوناب طلايی پياده‌روها را 

سر صبح رُک و راست به هم می‌ريزد.

گويا با حفظ كردن ابتدای ديوان حافظ

در شب‌هايی مخصوص می‌توان به جرگه‌‌ی بيوگان در آمد.

***

پشت و پهلو و پيش سبابه‌ام را 

در وسط لب و لفچه‌‌ی چاک‌چاكم بوييدم. 

در ظلماتِ بيشه‌های حول و حوش بيمارستان

با هم چمبره زديم و به بطري‌های اشک و زمرد تكيه داديم.

شهری سوزان در بيمارستان گرد آمد.

دختركانی از جنس قلع و سيم

شمع و ترانه‌ می‌فروختند

و يك‌باره بر نيمكت‌های سرشب فرو می‌خفتند.

تاج‌های روشنايی و شادمانی

کله‌های خَر-مرد-رند را  

بی‌رودرواسی شق می‌كردند

و به بخش‌های آشتی و شكوفه و زايش می‌خواندند.

ما چه خوب شديم.

پس از مدتی

تارهای اندوه‌ساز را 

از بر و دامن خود

خواهيم تكانيد

و در سرسرای مجانی

خواهيم سريد

چه خوش‌ادا

ما بی‌مايگان.

به‌زودی نوبت‌مان می‌شود

به خود خواهيم رسيد

سر در آب و گل خواهيم نهاد

شهری بر نيمكت چوله در گوش‌ ماه‌پری‌های گرمازده و نيمه‌خواب 

سوت كشيد و با بناگوش شكوفيده و شوخ.

بيمارستان به خلوتگاه خود رسيد.

***

در سايه‌‌خانه‌‌ی تک‌ستاره‌‌ی قطبی

مردی با چشمان و پيشانی گرفته‌

در جوهر دست‌ساخت خود

عنكبوتی را به بازی گرفت.

وقتی شاخساری طلايی در افق سرد لرزيد

او را پدر سوخته‌‌ی خود خوانديم.

پدرخوانده‌های زيبای ما:

مشروطه‌خواهان

قمرالملوك وزيری

دكتر محمد مصدق

برخی مترجم‌ها

و همه كس.

مادرخوانده‌ی ما:

هيچ‌كس 

با عينك‌های ته‌استكانی.

و از گيسوان سوخته

لبريز می‌شد

و چمن را خوش‌بو می‌كرد.

***

بدون نواختن سوت، بدون نواختن سوت

بدون نواختن سوت دنیا چه ارزشی دارد

چرا وقتی يواشكی از بيمارستان بيرون زدم

توی باد گرم بينی‌ام فراخ می‌شد؟

سر راهم از عطاری بخور و گلاب گرفتم

توی سقاخانه نذر كردم.

بدون نواختن سوت، بدون نواختن سوت

بدون نواختن سوت دنیا چه ارزشی دارد

كاشكی بيامدند سراغم كاشكی بيامدند.

شمع و مورت را سر چهارراه حراج كردم. 

وقتی چندتايی سنجاقک طلایی

ظهر گرما ميخ شدند روی صورتم

فهميدم ببخشيدها با دندان‌های سنگی‌ام

خوابش را می‌ديدم به آب و گل رسيده‌ام.

بدون نواختن سوت دنیا چه ارزشی دارد

لطفاً هروقت طلاقم دادی خبرم كن

پس از آن به خلق‌و‌خوی خود می‌رسم. 

پسربچه‌مان را (اگر به‌راستی پسر باشد) به سورچرانی خواهم برد. 

گل هر چيزی را در شلوغی خواهم چيد.

آب‌های شب‌مانده، دستمال‌های پلاسيده

نوشابه‌های نيمه‌خورده

هيكل ما را از زرد و مس پُر خواهند كرد.

بدون نواختن سوت، بدون نواختن سوت

حالا نوبت ماست. هيس

گرمازده از روی نيمكت پا شدم.

بيمارستان به شكل دهكده‌ای قطبی

در چينهای چنته‌ام سوت كشيد.

اول خواستم دست‌به‌كار نشوم

چه كاری، چه كاری. طلاقم را درست كردم.

دنيا را می‌شنوم. دارم از حفظ می‌شوم.

   لینک کوتاه :

  چاپ صفحه
بیان دیدگاه ها
نام و نام خانوادگی : *
ایمیل :
URL :
دیدگاه شما : *
  کد امنیتی
کد امنیتی :