شعرهایی از محمد علی حسنلو
تاریخ ارسال : 30 آبان 05
بخش : شعر امروز ایران
۱
(( حواله ))
قطعی و مطمئن
امضاها حواله میشوند وُ
بوی گندِ باروت
شاید دیگر در آسمان شهر نوزد
تا جانهای وقف شده ببیند که چگونه
دستهای الکترونیکی توافق کردهاند که دیگر بازنگردند
مانند کوچهای که هنوز ردِّ خون بر جدولهایش دارد وُ چند جفت چشم بر درختانش آویزان است و صاحبانشان بازنگشتهاند
مانندِ دخترانی که به مدرسه رفتند وُ موشک از کولههایشان آویزان شد
مانند مردان و زنانی که میگفتند از کار برمیگردند و کار اما هنوز از جسمهایشان بازنگشته
در اینجا، در اینجا که جهان به روایت رسانهها از مرزهای سوم و چهارم عبور کرده است
ساده است منقبض شدن پای آدمها در کفشهاشان
ساده است انعکاس تصویری ثابت وُ غیرقابل تغییر از رفتن
در ثانیهای ایستاده از زمان برنگشتن
وَ اطمینان از اینکه پس از تو
همهجا همان شیوی معمول است که بود
رنگها، به امدادِ خونِ رخ داده بر چماقها پاک خواهد شد
حافظهها، از تجمعِ خاطرهها سرریز
و رویا از ذهنها فرار داده خواهد شد
آدمها، چمدان آرزوها و روزمرهگیهاشان را طوری بغل خواهند زد که هیچ ثانیهای در آن نفوذ نکند
وَ تو ناچار فکر میکنی؛ پُلی که رویش شعارهایی پارچهای آویزان بود شاید اصلا نبوده است ( به روانپزشک سر بزنید )
سینمای وسطِ شهر که پشتِ بام ساختمانِ روبهرویش قلمروی تکتیراندازانی یک چشم بود سالهاست که تعطیل است ( خاطرات سینماییات را اصلاح کن آقا )
قطعی و مطمئن
بپذیر کلماتی را که ناتوان در ذهن باقی ماندهاند
در چینشهایی سست ترکیباتی بیخطر میشوند وُ بیخبر
پیِ یکدیگر میگردند وُ مینویسند از اللهاکبری که هر صبح بر صندلی میرود وُ کسی را به بالا وُ بالا وُ بالا میبرد
ای بالای لاابالی که از هر بالایی بالاتری
ما همه یک گلولهایم که از گلولهای بزرگتر شلیک شدهایم
در خانههامان عطشِ یک عکس جا مانده
تنِ از تن افتادهی یک جوان یک کودک یک پیر صدها هزار تن ناکامل در تنهامان جا مانده
میشنوید! ای کلمات بی¬خطر قربانی لای ذهنهای از تن افتادهی شاعران ما
تنی از تنش گذشته وُ در خیابان در مسیرِ منتهی به هر کوچه هر سردخانه که نامش را شنیدهای وُ نشنیدهای جا مانده
وَ ما بر دیوار خونی زمستانی از دیروز یکبهیک
عکسی از شهرها را میآویزیم عکسی از تنانهگی تنهایی که شهروند یک بدن بودند
چگونه قسم بخوریم که پارههایی از تنهامان
در کیسههایی سیاه وقف شده است وُ بیجا وُ مزار مانده.
۲
از ما دور است
هم آب
هم آبیها
هم آبانی که خون را نکشته باشد.
| لینک کوتاه : |
چاپ صفحه
