شعرهایی از محمدعلی حسنلو

۱

بهاری از گل‌ها بیرون خزید

حیاط صدای پرندگان شد

ساقه به ساقه

گربه‌ی خانگی‌ام

جهان را به اندازه‌ی دماغش بویید

آفتاب

کمی از نورهایش را آورد وُ

باران

آسمان را بیش از سالِ قبل بارید

وَ من، در رویای پروانه‌ای رنگی، فرو رفتم.

۲

در سرزمین حسرت‌ها

                    فرود آمدیم وُ

هر روز بیش‌تر فرو رفتیم

آواری چنان‌که باید

رنج‌هامان را تیمار نکرد

وَ شادی

از چارچوبِ بادبادکی

جَست وُ سودای دیگری

در سر نداشت

ما را وا گذاشت

                   در قرض‌هایی بی‌انتها. 

۳

کلمه‌ای که به سراغم نیامده‌ای

اکنون کلمه‌‌ای دیگری شده‌ای

چون آرزویی نامعلوم

فرو رفته‌ای در فراز‌های ذهن

یادم می‌آوری وُ

یادت می‌آورم

وَ بادی بی‌سو

از میانمان می‌گذرد

می‌پرسی: کدام شاعر؟ در کدام جادو وُ کلمه؟

وَ جوابت می‌آید: در کلمه‌ای که خلق نشده است!