کثرتِ آثار این نویسنده، فرصتی فراهم می‌آورد که به کُل آن‌چه ازقلم او تراویده، به مثابه داستانی دیگر نظر بیندازیم و به مؤلفه‌ها و ویژگی‌های مکرر در این آثار به عنوانِ موتیف‌هایی از جنس دیگر، توجه کنیم.
بی‌هیچ اصراری بر رویکرد روانشناختی، در این مجال، می‌توان حضور مؤلف را در پس این آثار درک کرد ...

باید دل می‌کَندم، عزیز. راه دیگری برایم نمانده بود ... اینجا دارد یک نمِ بارانی می‌زند روی خاکیِ سر بالایی. آب، خاکِ راه را به خود می‌گیرد، گِل می‌شود و پایین می‌سُرد. کاشکی در روح من هم باران می‌گرفت و این همه دلواپسی را می‌شست و می‌برد. هر چه از تو دورتر می‌شوم، حالم بدتر می‌شود ... هیچ وقت از خودت پرسیده‌ای چرا هیچ جای خانه ...