بهمن مفید، تلفِ روزگاری نامهربان شد. پنجم مرداد هزار و سیصد و بیست و یک دنیا آمده بود. در خانه¬ی بزرگی با انبوهِ درخت های خرمالو، نبشِ نایب السلطنه و عین الدوله. اما آنجا بزرگ نشد. بهمن مفید، مرد شده ی خیابان شهباز بود: نرسیده به میدان ژاله، روبروی ورزشگاه شماره ی پنج. او فرزند سوم از خانواده ای نُه نفره بود ...

همیشه آنها که جوری دیگر می‌بینند، می‌مانند. نخست می‌خورند، طرد می‌شوند ولی گردی از غبار تاریخ که روی نگاهشان می‌نشیند، دیگر می‌مانند. آنها که می‌زدند و طرد می‌کردند، می‌روند. منوچهر یکتایی، یکی از آنها بود که «جوری دیگر» دید، «جوری دیگر» سرود یا نوشت. یکتایی نیز از آنها بود که تبری بر نگرش یا نگاه تاریخی به سنت «نقاشی ایرانی» و «نقاش ایرانی» فرود آورد و اساسِ این اصلِ به ظاهر لایتغیر را «جوری دیگر» نشان داد ...