احمدرضا احمدی هم دفتر کارهایش را بست و رفت. او شاعر بود، شعر زیاد می گفت، زیاد می نوشت، زیاد چاپ می کرد؛ شاید به جرأت بتوان گفت پرکارترین شاعر زمانه ما بود.شاعری آرام، بدون حاشیه، بدون هیاهو، شاید بدون خط و خطوط و فقط اهل نوشتن، نوشتن، نوشتن و شعر. ...

کی دَرِ آسمونو بست؟ کلیدشو کجا گذاشت؟
گناه شیطونیا رو به گردن خدا گذاشت
ابری نذاشت تو آسمون، بارونو دزدید از هوا
شادی رو از روزا گرفت، داغ به دل شبا گذاشت ...