شعری از سید مرتضی معراجی

کی دَرِ آسمونو بست؟ کلیدشو کجا گذاشت؟
گناه شیطونیا رو به گردن خدا گذاشت
ابری نذاشت تو آسمون، بارونو دزدید از هوا
شادی رو از روزا گرفت، داغ به دل شبا گذاشت
تو کوچه‌ی آشتی‌کنون، عروس برفو راه نداد
دست زمینو سال‌به‌سال تو کاسه‌ی حنا گذاشت
نُقلِ تگرگ از آسمون، رو فرش کوچه‌ها نریخت
بساط شور و شادیشو تو حجله‌ی عزا گذاشت
دعای بارونو نذاشت تا خونه‌ی خدا بره
مُهرِ نماز مردمو تو محرابِ ریا گذاشت
خوب و بدی رو ریخت به هم، سینه رو جای کینه کرد
دسته‌گلا رو داد به آب، رفاقتو تنها گذاشت
الهی که خیر و خوشی نبینه تویِ زندگیش
هرکی که تو زندگیمون، رسمای نا‌روا گذاشت