شعری از هستی محمودوند

سر کشیده‌م شبِ ‌چهاردهو
ماه، توی گلوم، گیر کرده!
روده‎هام دفع می‌کنن نورو
دنده‌هام روحمو اسیر کرده

چکّ‌و‌چک می‌چکه شب از چشمام
ریملی می‌شه بالش و تختم
شکل دریای قیر، بی‌حرکت
شکل خونِ توی رگام، لخته‌م

پوستم کنده می‌شه! بی‌حسّم
بغض یه سیب‌زمینی رو رنده‌م
قوطیِ ‎خوابو باز می‌کنم و
رو حقیقت چشامو می‌بندم:

«تمساحا توی روغن افتاده‌ن
کتلتا توی آبِ دریاچه!
دو تا گرگِ گرسنه، پشت میز
که شب و روز خوراکشون ماچه؛

می‌پرن دس توو دست، رو ابرا
می‌پرن دس توو دست... از خونه
پنجره باز می‌شه، می‌ریزه
آسمون، توی آشپزخونه!

سرخ می‌شه توو آسمون، نیمرو
خورشید و ابرا توو ماهیتابه!
پرت می‌شم با مُخ، توو بیداری
یهو، از رو پلی که توو خوابه»:

چن ‌تا قرص افتاده کنار تخت
قوطیِ خالی‌ای که چیزی توش...
می‌زنم زیر اشک‌تمساح و
آبِ رنده‎شده میاد از دوش

توی آب، عکس ماه/ حل می‌شه
قرص جوشانِ توی لیوانم
تجزیه می‌شم آ هـ سـ تـ ـه
بعد، سرریز می‌شم از وانم...

ناخنام لاک مشکی پس می‌دن!
از رگام قیر می‌زنه بیرون!
[گرگای کارتونی با هم‌دیگه
لاو می‌ترکونن توو تلویزیون]

شکل یه پازلِ به‌هم‎ریخته
خودمو توو زمان ولو می‌کنم
برمی‌دارم با گریه، کنترلو
کانالا رو عقب، جلو می‌کنم

می‌رم اونقد عقب که بچّه شم و
با «شنل ‌قرمزی» بزرگ بشم
می‌آم اینقد جلو، جلو، لو، لو...
تا ولو شم رو ماه و گرگ بشم

تیکّه‌هامو کنار هم می‌چینم:
چار تا پا، دوتّا گوش، یه دُم... می‌شه
می‌زنم از خودم بهت بیرون
شهر توو زوزه‌هام گم می‌شه

می‌زنی از خودت بهم بیرون
ماهِ کامل، عذاب می‌کشدت
بوت نزدیک‎تر بهم می‌شه
بوم مثل طناب می‌کشدت...
■
شب! دو تا ماده‌گرگِ عاشق که
توی‎ هم، زوزه می‌کشن تا صبح
بغل هم، ولو شده‌ن رو ماه
روی هم پوزه می‌کشن تا صبح...