شعری از شهرام میرزایی
تاریخ ارسال : 30 آبان 05
بخش : قوالب کلاسیک
لب و دندان و چشم و گونه و زلف
به همه میرسی، بگویی که
جعبهای از جواهرات شدی
من که دزدم، چگونه صبر کنم؟!
دستمزدم! چگونه صبر کنم؟!
تازه! غرق تجملات شدی!
من غریقم، اگر نجات تویی
زیر تیغم، اگر نجات تویی
من نهنگِ شناورِ مُرده
یک جزیره، به موجها خورده
تو ولی در کنار برکهی ماه
قایقِ ساکتِ نجات شدی
لب خود را به خنده میچینی
«این دغلدوستان که میبینی
مگسانند گرد شیرینی»
برف، بیرون کافه، میبارد
گرم و شیرین، نشستهای سر میز
چایی داغ پرنبات شدی
خشک شو از لباسِ خونی جنگ!
بین شطرنج و بین شطّ رنج
خون سربازها به گردن کیست؟!
باختن را قبول کن ای شاه!
تا وزیران خائنت گویند:
«شاه من! زود شاهمات شدی»
مردمکهات غرق در اشکند
این دو بیمار، این دو مرغابی
هر دو مشغول آبدرمانی
آه را میدهی به سطح، از دل
مثل دریای کمنفس، امّا
معتقد به حبابدرمانی
ای بلاآور بلاکشها
با سر زلف پخش در مشها
نفسم را ببُر اگر لرزید-
از گلویش ببند با کشها...
بید را بیشتر پریشان کرد
باد با اضطراب درمانی
گوشتها را به سیخها چیدی
خیره هستی به آتش عریان
خیره هستی به پوست، با هیجان
با خودت فکر میکنی آیا
میشود سوخت و تمامش کرد
قلب را با کبابدرمانی؟!
آن پری خواست پوزخند کند
معجزه داشت؛ زهر، قند کند
کوه را با پَرَش، بلند کند
عاشقان را به نام «عیسی» کشت
لابد این معجزهست که ببرد
مردهها را به خوابدرمانی
پ.ن:
«این دغلدوستان که میبینی/ مگسانند گرد شیرینی»؛ سعدی
| لینک کوتاه : |
چاپ صفحه
