شعری از ادوارد توماس
ترجمه ی علی بیات

ادوارد توماس (۱۸۷۸- ۱۹۱۷) شاعر و نویسنده‌ی انگلیسی بود. اوبرای تامین معاش خانواده‌اش مقالات و بیش از یک میلیون کلمه نقدنوشت. سرودن شعر را به تشویق رابرت فراست آغاز کرد. توماس تاپایان عمرش ۱۴۴ شعر نوشت. هر چند که سرودن شعر را در اواخر عمرش یعنی ۳۶ سالگی شروع کرد اما او را از تاثیرگذارترین شاعران قرن بیستم ادبیات انگلیسی می‌دانند. او در سال ۱۹۱۵ به ارتش بریتانیا پیوست و کمی پس از ورود به فرانسه، در سال ۱۹۱۷ و درجریان «نبرد آراس» جان باخت. امروزه نام توماس بیش از هر اثردیگری، با شعر «ادلستراپ» (۱۹۱۷) گره خورده است.
 
 ادلستراپ (Adlestrop)
اثر ادوارد توماس (Edward Thomas)
 
آری ادلستراپ را یادم است
آن نام را، 
به خاطر توقف غریب قطاری به سرعت‌نشسته
در عصری میان تابستان به گرما‌‌ایستاده.
 
بخارش فس‌فس کرد
کسی گلویش را به صافی اراده کرد
پیاده نشد کَس و کَس بر بلندی سکو نایستاد
آنچه که به چشمم نشست تنها همان نام بود؛ ادلستراپ.
 
و درختان بید، علف‌های بید و اسپیره‌ها،
چمن و کومه‌های خشک کاه که در آرامش،
در زیبایی و دوری، هم‌پای
ابرک‌های بلند آسمان‌اند.
 
در آن لحظه توکایی سیاه به نزدیکی آواز خواند و
به گرداگرد او، محوتر، دورتر و دورتر
تمامی پرندگان آکسفورد شایر و گلاستر شایر
به آواز برخاستند