شعرهایی از محمد لوطیج
تاریخ ارسال : 30 آبان 05
بخش : شعر امروز ایران
۱
از دور میآییم
از سفر قندهار فرضاً
و مجبوریم
مجبور به دور انداختن/ و شمارش روزها
مجبوریم به جراحت تماشا و صورتهای غمگین
به بغض پنهانی در شیارهای از پیش تعبیه شده
مجبوریم به رقصیدن بر گورهای تازه برآمده و خونهای معطر
به پیراهن غمگینات که با طعم تند فلفل در قاب مانده است
به شمارهکردنِ ساچمهها در عکسهای رادیولوژی
و پوست تن تو
که دیگر سفید نیست
ما مجبوریم
مجبور به دیازپام و افتادن از تخت در نیمههای شب
و این قرصها نجاتمان نمیدهد
و آب دادن به گلدانها نجاتمان نمیدهد
و سیگار کشیدن در مهتابی رو به خیابان نجاتمان نمیدهد
ما مجبوریم
و حالا میدانیم که دیگر خیلی چیزها عجیب نیست
شلیک در مزرعه آفتابگردان عجیب نیست
همدستی سرباز خشت و شاه پیک عجیب نیست
شلیک ممتد و دویدن به سمت نامعلوم عجیب نیست.
از کشیش منصفی آمرزشنامه خریده
مطمئن است خون جوان خشک خواهد شد
...
آسمان «میناب» دیده بود، ماه، درختهای بین راه و یاکریمهای خیابان «پیروزی»
حتی روزنامههایی که روی تاریکی شب حساب کردهاند.
هنوز همان شب «ماه منیر» است
و ما همچنان دنبال یخ میگردیم.
پس آخری را بالا میرویم
به سلامتی همهی آنهایی که با سکانس آخر گریه کردند.
۲
نفر سوم از سمت راست
چشمهایش را از دست نداده است
میتواند پانوشتهای تاریخ بیهقی را بخواند
بی عینک
بدون چشم.
دختر جوان کناری هم
که عاشق پیتزای سبزیجات و ترانههای «کوهن» بود
کشته نشده
ما هم کشته نشدیم
شما هم کشته نشدید.
مرد جوانی که فقط کنار خیابان سیگار میکشید
ادامه ی سیگارش را برداشته
حالا دیگر باید از خیابان رد شده باشد
و مثل هر شب به خانه برگردد
پسرک کارگری که عاشق ساکسیفون شماعیزاده بود
( کف و سوت تمام میشود
صدای ساکسیفون سالن را پر کرده
"بیشتر از دیروز
کمتر از فردا"
استاد ساکسیفونش را در دست دارد
خانهی تهرانش را هم از دست نداده
و شهر پر از تندیسهای «حسن شماعیزاده» است)
مادری به کوهستان نرفته
نام پسرش را نکشیده تا «شین» آخرش
نامش هم لیلا نیست.
این خیابان حتی یک پوکه کلاش از نزدیک ندیده
نه صورتی جابهجا شده
نه سقف خانهای فرو ریخته
و نفر آخر همچنان شرمنده است
که زنده به خانه برگشته.
| لینک کوتاه : |
چاپ صفحه
