شعرهایی از ابوالقاسم مومنی

تو بخوان 

به نامِ صورتم

که سمتِ گریانِ چشم بود 

                     سپیدیِ ماه

و قطره قطره سیاهی 

به شبِ بامداد می ریخت

۱

تو بخوان 

به نامِ سی و سه حرف

که رودهایش

میانِ رگ هایِ فیروزه 

                          جاری بود

به نامِ

راهِ شیریِ رفتن

که چهار ضلع آسمان

از ان می ریخت

تو بخوان 

به آیه یِ ماه

که چهارده قمرِ صورتم

نشسته 

         به سنگ

که آواره ی تمام شدن

منم

     من

   ۲

با باران که می رفتیم

چشم هایم 

              دوزخی از آب شد 

نشسته

         بر

             لبِ تردید

و کلمه ی شاید

رویِ تنم

چون ماهی می لغزید

و انبوهی از کلاغ

مثلِ سیاهی 

از ما فرو می ریخت 

باور کن

          باور

که خداوند شب را

وقتی که دلتنگ بود 

                          آفرید

۳

تنها برایِ آنکه به مرگ بگویم

تنها برایِ آنکه به

                     سیاهی

زبانِ مادریِ سنگ را

                         یاد گرفته ام

زبانِ مادریِ سایه را

اینجا منم 

که چشمانم 

               به تدفینِ ماندن آمده است

اینجا منم

            که در سکوت 

                            بنفشه و آب میشوم

و پاهایم 

که عصایِ دستانم شده است

تا تو بیایی و

                 از آینه

                         جادو بسازی