باران اندوهناک
چهره ی غمگینم را می پوشاند وُ من
رؤیای پلکانی از غبار را می بینم
از پشت های خمیده و دست های فشرده بر زانوها ...

ای رهگذران
خیابان ها را از باکره ها و زنان محجبه خالی کنید
که عریان از خانه بیرون خواهم آمد
و به جنگلِ خود باز خواهم گشت ...

دینگ دانگ
ساعت به وقتِ بی عاری می نوازد
چه بی هوده در رفتی از کفِ دستانم وقت
تا از آسمان سوراخْ سر بریده ات را به رخِ باغچه ام کِشی ...