شعری از وحید نجفی
تاریخ ارسال : 30 آبان 05
بخش : قوالب کلاسیک
کتاب بیکلمه، آفتاب بینورم
صدای گریهای آرام، در شبی دورم
به خانهای بیدر، بیپلاک، میمانم
به شرح واقعهای دردناک میمانم
به امتداد سکوتی در آنور گوشی
به اضطراب، به افسردگی، فراموشی...
به رنج میمانم، رنج دوستداشتنی
به گوشهای از غم در دلت گذاشتنی
تو نیستی پیشم؛ سیبِ معجزه، کرموست
دلم پیامبری ترشکرده و اخموست
در آشپزخانه، وقت خواب، تنهایی
صدات میکنم و نیستی؛ نمیآیی
لباس میپوشم، کفش میکنم پایم
نگاه میکنم، از آینه، به دنیایم
به خالکوبیِ اسم تو، روی بازویم
به ریشهای بلندم، سپیدی مویم
به خندههات، به لبهات، بوسههات، صدات...
به شصتمتریِ یک خانهی بدون حیاط
به صبحِ کارگری، عصرهای ویرانی
«به ناتوانی این دستهای سیمانی»
به سایهای که همآغوشی از تو یاد نداشت؛
به هیچچیز به جز مرگ، اعتقاد نداشت
تو نیستی و جهان از جهنم آمده است
از عهدهای که تویی، گریه برنیامده است
جهان به خواب فرو رفته بعدِ خوردن شام
صدای گریه میآید در این شب آرام...
پ.ن:
«و ناتوانی این دستهای سیمانی»؛ فروغ فرخزاد.
| لینک کوتاه : |
چاپ صفحه
