شعری از ناصر ندیمی
تاریخ ارسال : 30 آبان 05
بخش : قوالب کلاسیک
رسیده کارد به جایی
که استخوان بتراشد
نشسته گونه به ناخُن
که ناله را بخراشد
مزخرفات شبانه
حدیث عشق تو باشد
به استماع من از من
همیشه در هیجانم
به جرم مصرف فحش از
لب چشیده، شکارم
به روضههای مکلِّف
که حال گریه ندارم
قرار سینهزنی را
بگو کجا بگذارم!؟
که بعد سینه، نیفتد
هوای لمس فلانم
چه احتیاطِ شریفی
به قندخونِ تو دارم
چه التماس کثیفی
به چندوچونِ تو دارم
تنت حروف نخوانده
سَرِ متون تو دارم
مواظبم که نگیرد
در این رسوب، رگانم
به سبزههای جنوبی
نوشته شرح فراقش
به اختلاطِ نکردن
درون حالِ اتاقش
نشستهام که بگویم
حدیث ساقی و ساقش
سفیدبرفیِ خوابی!
سیاهبختِ جوانم!
به سکتههای مزاحم
کشیده قلب مرا رگ
سؤال درددلم را
جواب؛ حضرت تیبگ!
به تهنشینی ِ مزّه
عرق نکرده مرا سگ!؟
سکوت، خورده دهن را
و لب رسیده به جانم
زن است، مرد خودش را
که بابمیل ندیده
نمیرود که بیاید
قطارِ ریلندیده
به این گشادیِ سوراخ
سرم دریل ندیده
مرا بهخیر عزیزم
بیا که شر نرسانم
| لینک کوتاه : |
چاپ صفحه
