شعری از مریم میرزاخانی
تاریخ ارسال : 6 مرداد 05
بخش : شعر امروز ایران
سهره
عریان میدوم
پابرهنه
واژهها
روحم را میشکافند
و سهرهای در دامان
آشیانههای جهان
سینهام را سرخ میکند
رنجهایم
در سطرها دفن میشوند
و نفرینی که با من به دنیا آمد
بیفاصله
نغمههای غمگین قبیلهای
در گلویم خشکیده
بگذار بیصدا شود
کسی که زخمهایم را به استخوان رساند
و سوختن را به من آموخت
| لینک کوتاه : |
چاپ صفحه
