شعری از مجتبی یوسف وند
تاریخ ارسال : 30 آبان 05
بخش : شعر امروز ایران
دریا کوهیست
که از پی معشوق دویده است
قلوهسنگها
ماهی شدهاند
و سنگریزهها
ستارههایی که هر روز و هر شب
در آسمان و دریا جابهجا میشوند
برای همین
همیشه قلابمان به سنگ گیر میکند!
سالهای سال است
کوه میخواهد
راه دویده را برگردد
خودش را به ساحل میرساند
اما هر بار
او را از پشت میکِشند
میکِشند
میکِشند
میکِشند
می...
ساحل پر از رد پاهای کوه است.
کسی لبخند تو را ندیده است
نه آن ماه که هر شب
با قامتی نو
خودش را عریان میسازد
نه آن برف
که فراموش کرده
آب شود
و نه آن انسانِ غارنشین
که با تکههای سنگ
کوه میبافد
من اما دیدهام
لبخندت کوهیست
که دریا شده است!
| لینک کوتاه : |
چاپ صفحه
