شعری از لیلی خالقی
تاریخ ارسال : 30 آبان 05
بخش : قوالب کلاسیک
کجایِ خانه گمت کردم، آشنای عزیزم!؟
که غرقِ گریه شدم بیتو، ناخدای عزیزم
میانِ برف صبوری، چهقدر دغدغه دارم
تو را گمت نکنم باز ردّپای عزیزم
همیشه دردسرم بودی و گلایه نکردم
که آمدی بهسرم باز، ای بلای عزیزم
چرا سکوت شدم بیتو! حرفِ تازه ندارم؟
چرا بریده شدی در گلو، صدایِ عزیزم؟!
دلم برای تو تنگ است، آرزوی محالم!
دلم برای تو تنگ است، بیوفای عزیزم!
چگونه دل بِبُرم از تویی که خالقِ عشقی؟
مرا اگرچه رها کردهای، خدای عزیزم!
سعادت است غمت، سر بزن به من تکوتنها
که سایه بر سرِ من باشی، ای همای عزیزم
همیشه منتظرم تا -به من- بیایی و باشی
که باز بد نشود بیتو، ماجرای عزیزم
| لینک کوتاه : |
چاپ صفحه
