شعری از علی فرزانه موحد
تاریخ ارسال : 30 آبان 05
بخش : قوالب کلاسیک
ای قدمهای قرصِ زیر فشار!
مهربانکوه! بیکراندریا!
قرصهای فشار میدانند
غم هر لحظه جزرومدّت را
خبر از دردهای پنهانیت
میدهد گیسوی زمستانیت
آخ! چینهای روی پیشانیت
آه! آیینهی سفالنما
در حیاطِ همیشه جارویت
پای گرمای آشپزخانه
ایستادی که درد زانویت
خم نیارد به ابروی بابا
شاهبانوی بی زر و زیور
دستهای چروکِ غرقِ هنر
سوزنت نخ نمیشود دیگر
سوی چشمان تو کجاست؟ کجا؟
پسرت ظاهراً بزرگ شده
که سرت داد میزند گاهی
مادرم! برّهی تو گرگ شده
گرگها را نمیکنند دعا
پسرت اینکه در تلاطم درد
هر زمانی که رو به تو آورد
دستهای تو مهربانی کرد
و یکی کم شد از النگوها...
هر زمان از گلایه پُر بودم
به تو گفتم، سبک شدم امّا
از لبت هیچگاه نشنیدم
هیچ حرفی به غیر «شکرخدا»
| لینک کوتاه : |
چاپ صفحه
