شعری از شیوا فرازمند
تاریخ ارسال : 30 آبان 05
بخش : شعر امروز ایران
دلتنگی،
سهم همیشگی من از دوست داشتن است
مثل خرچنگی که
چنگ زده بر آخرین طعمه،
همراه موج بر پهنهی دریا،
بر فرود ساحل!
و تنها رنگهای توست
بر طنین تن موجوارهها
دست بر شکوه آفرینشت میبرم
حالا آخرین بازماندهی این عشق،
نقابیست از دلتنگی
که نشسته بر قاب صورتم.
دارم خودم را بالا میآورم
از اضطراب بالاپایین شدن خوابهایم
از تو
از کشمکش دلتنگی
در ضربان تند درون سینهام.
دارم چنگ میزنم
به آخرین گیاه روییده
بر لبهی پرتگاه
که نیفتم در تاریکی نبودنت
با ممنوعههای سیب و حوا...
آدمبهآدم
دلتنگی
گلویم را
سخت میفشارد.
| لینک کوتاه : |
چاپ صفحه
