شعری از سمیرا ورمزیاری
تاریخ ارسال : 30 آبان 05
بخش : قوالب کلاسیک
صد سال میشود که تو را میشناسمت
ای مرد تازیانه و رگبار و هایوهو
هر بار آن نگاهِ پر از خشمِ دلکُشَت
افتاده روی لمسِ تنم؛ گرم گفتوگو
وقتی که خو گرفت به آغوش تو، تنم
جایی به جز سکوت، به دنبالِ من نگرد
از بس که گُر گرفتهام از گرمی تنت
«ایمان بیاورم به تو؟ آغازِ فصلِ سرد!؟»
قلبِ تمامِ ثانیهها تند میتپد
وقتی لب تو با لب من، جور میشود
لبریز میشود تن من از نگاه تو
چشم تمام آینهها کور میشود
در انزوای خلوتمان مست میشوم
وقتی که میخورد به تنم عطرِ بوسههات
با من بمان که ماندنِ تو هستی من است
جانِ منی تو، جانِ من! ای جانِ من فدات
دستِ تو در تلاطمِ گیسوی وحشیام
انگار میزند به دل من، دوباره چنگ
افتادهای به جان تنم؛ مست و بیصدا
با شعلههای آتش من، بیهوا بجنگ
پای تو را که لذّت شعری، هزار بار
خواهم کشید سمتِ غزلهای روشنم
ای آرزوی ممکن و امّا محال من!
با من بیا که عاشق و دیوانهات منم
غیر از تو از جهان چه بخواهم؟ خودت بگو؟
غیر از تویی که نور شدی در شبِ جهان
دار و ندار چشم و دلِ من! قرار من!
لطفاً بمان، دوباره بمان، تا ابد بمان!
پ.ن: «ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد»؛ فروغ فرخزاد
| لینک کوتاه : |
چاپ صفحه
