شعری از روح الله سرطاوی
تاریخ ارسال : 30 آبان 05
بخش : قوالب کلاسیک
-«حلال کن!»
و سپس چارپایه را هُل داد
و بعد، شاخهی خشک درختها گل داد
و روح سرکشی از لای بمبها رد شد
به جنگهای جهان، جلوهی تغزّل داد
تفنگهای جهان را کشاند تا پستو
به دست سربازان شاخهی گلایل داد
هزار خاطرهی خودکشی گرفت از رود
و لحظههای پُر از بوسهای به هر پل داد
و روزنامه خبر داد غزّه امن شده
و رادیو خبر از صلح، توی کابل، داد
⬛
+«حلال میکنم امّا تو شاعری، باید
که زنده باشی و دنیا رو شاد بنویسی
از این خیال شریف و قشنگ ناممکن
برای مردم دنیا زیاد بنویسی
که باز از شب معصوم و از ستاره بگی
اگرچه که ماهو گرفتن تو چنگشون ابرا
بگی که صبح میشه، آفتاب سر میزنه
گلای تازه میاد روی سینهی صحرا
که جاودانگی عشق رو به رخ بکشی
که نوبرانگی بوسه رو زیاد کنی
که زنده باشی و حتّی به قدر یک ارزن
به روز خوبِ تو آینده، اعتماد کنی...»
⬛
طناب پاره شد و روح در بدن غلتید
و مرگ، شاعر را تا جنون تنزل داد
برای شعر، به او خاطراتی از شیراز
برای صبر، به او چند جرعه الکل داد...
| لینک کوتاه : |
چاپ صفحه
