شعری از بهاره سالار آبادی
تاریخ ارسال : 30 آبان 05
بخش : قوالب کلاسیک
«مرا به نام صدا کن!» که من دچارترم!
که از تمامی گلهایتان، بهارترم
که مثل سرو، تناور! که مثل کاج، صبور!
من از تمامی این باغ، ریشهدارترم
نشسته است به مویم شکوفههای سپید
که در مرور جوانی، شکوفهبارترم
تو مثل دشتی و من مثل کوه تنهایم-
اگر به حاشیه رفتم، اگر کنارترم
تو مثل دشتی و من آسمانِ ابری که
برای گریه و آغوش، سوگوارترم
و آسمان که در آغوش دشت گریه کند...
و دشت با غمِ سنگینِ آسمان، چه کند؟!
صدای باد میآید، سکوت را بلدم
اگر به حرف بیایم، به حرف میکشدم
سکوت بودم و با دیدنت، صدا شدهام
که در هوای تو بیدغدغه، رها شدهام
و بغضهام همه با تو رودخانه شدند
چه کوهها که به حرف آمدند و شانه شدند
اگرچه روح، درون تنم، مچاله شده
هنوز هم من از آیینه، بیغبارترم
به لطف سیلی غم، صورت دلم سرخ است
به وقت خنده اگر از همه انارترم
تویی که علت و اصلی، که ذاتِ نور تویی
و من شبی که به إذْن تو، بر مدارترم
شبیه غم که به هرجا رود، شناسندش
تو در منی اگر اینگونه، ماندگارترم
«مرا به نام صدا کن!»، مرا بهار بخوان
به شوق اینکه بخوانی، در انتظارترم
خزان به فرق بهارم کشیده دست اگر
قسم به صاحب کعبه، که رستگارترم
تو اسم اعظم گلهای باغ هستی! نه؟
برای من که شبم، چلچراغ هستی! نه؟
پ.ن:
۱. «مرا به نام صدا کن، که از تو نام بگیرم/ که آخرین نفسم را من از تو وام بگیرم»: یغما گلرویی
۲. «دچار باید بود/ وگرنه زمزمهی حیرت میان دو حرف/ حرام خواهد شد»: سهراب سپهری
| لینک کوتاه : |
چاپ صفحه
