شعری از اکبر رشنو

معلق
تعلیقم  کن بیش‌تر
در
پرت 
دورتر
در مضمونی عمیق‌تر
من
استعاره‌ی زار زمینم
مرا
در سطر سطر-آبی چشمانت
بکار
در تکرار امواج بلوغ
سرکش روزهای دور
دور به تو نو می‌شود
هنوز 
بکار 
در پیاله پیاله‌ی  سرخ
تا بروید
در من 
دفعات بی‌تکرار
ترجمان شوم به نگاهت
نرگس‌وار
به دوصد زبان
به سوی آن بی‌قرار
فردا
رنگ من است
درنگ 
بی‌معناست
از اول
فردا
رنگ مردمکم بود