شعرهایی از علیرضا ترکی
تاریخ ارسال : 30 آبان 05
بخش : قوالب کلاسیک
«از خطّ خندهت»
کسی من رو برای شعر نشناخت
دلیل شهرتم عاشق شدن شد!
حضور خضرواری تو خیالم
دلیل رویش شعر و چمن شد
تماشای دوبارهت توی دنیا
دژاووی عمیقی از هبوطه
دعای فارسیِ ذکر اسمت
گناه شرک من، توی قنوته
تا میفهمی طلوعی رفته از من
اذون تو گوش سنگینم نمیگن
دوباره من رو به دنیا میاری
منو با چشم تو، تعمید میدن
تا میفهمی کویره جای بوسهم
تو ابرای لبت، ایثار داری
عسل دارم میگیرم از تن تو؛
با کندو-کاو من، چیکار داری؟!
تو آغوشت شفا میده، پزشکه
رو سینهت، باغ وحشیِ تمشکه
به بندر، رو تنت، نزدیکم، امّا
تو جادّهت داغه... نابه... اندیمشکه
نگات و عشوههات از جنس افسون
پریِ موت، دریایی... پریشون...
بهشت داغ داره کوثر تو
منو از برف و بارونت نترسون!
سرودن از تو ناجیِ شبم شد
همون شعری که بیتو، دشمنم شد
دماوند سترگ شعرم از تو
خروشی تازه کرد و بهمنم شد!
تو با خندیدنت دیو غمامو
میتونی تو دماوندم ببندی
به قدری داغ شم از خطّ خندهت
که حل شی توی گرمام و بقندی...
| لینک کوتاه : |
چاپ صفحه
