شعرهایی از رضا عابد

۱

این روزها

به زمین می‌زند

من را

همین زمین سرد 

بلند که بشوم

نه دنبال نان

و 

نه چیزی دیگر

فقط می‌دوم

به دنبال تو

محبوب من!

۲

سخت است

فراموش کردن او

با این همه لاهیجان

که در چین دامن خود مخفی دارد

عطر گس بوته‌های چای را

بوی برنجزاران تب‌کرده

نخ‌به‌نخ شدن پیله‌های ابریشم

همه راز‌های نهفته در دل شیطان‌کوه 

چه اندازه فراموش کردن سخت می‌شود

به وقت خواندن غورباقه‌ها

شیرجه زدن کاکایی‌ها در آب استخر 

چشم دوختن به میان پشته 

به وقت رژه آوردن چوگان بازی شاه‌عباس در پیش چشم 

عذاب‌آور است

فراموش کردن دو چشم زیتونی‌

که هم‌چنان از پشت شمشادهای باغ ملی شهر

پیش می‌آید 

تا گل‌های فنجانی درختان کاملیا را

با عشق تعارف کند

سخت است

کوچه‌های آشتی‌کنان شهر

برایت معنای حضور شوند

تا گل‌های شمعدانی 

بر دیوار‌های سفالی نمور

و ...

این را نیمای شاعر هم دیده بود

در عاشقیت کردن خود با لاهیجان