شعرهایی از بهزاد خواجات
تاریخ ارسال : 30 آبان 05
بخش : شعر امروز ایران
«بوی دستهایت»
بوی دستهایت به مدرسهام فرستاد
تا یاد بگیرم که اطفای اژدها ربطی به مدرسه ندارد.
فریاد زدم: «از سفیدی هولناک کاغذها
به انگرهمینو آب ندهید،
رجرجِ این قلاع، چاه بابل است بر پشتام.»
(آیا در کهکشان، یک وجب فرونشستن
ناماش سقوط است؟)
در بتکدهها، عجزِ معجزه آنقدرها عجیب نیست
که تو از بوی بنفش
سیب درون کرمها را حدس میزنی.
کوچه بود و شب و گربهی گلوبریده
عابر مست فردا به خاطر نیاورد
چهگونه خیامخوانی مادرم را صدای توقف آسمان، قطع کرد.
بوی دستهایت از مدرسهام باز آورد در حالی که...
خانم اجازه!
بهرام، گورم را برده و پس نمیدهد.
«عطر جنازه»
در معبد خالی بودم تا بنویسم این معبد خالی است.
شما در میکده چه نوشتید
که در زیر سیمهای تلگراف کُپهکُپه هدهد ریخته
و برای تغییر دکور، آسمان تعطیل کرده امروز؟
من از دیدهها هیچ نگفتم، نخواهم گفت.
از سرم که تا شده در سینهام؛ از سعهیصدر حرف میزنم.
پرچمی اگر این کشتی داشت، پایین میکشیدند اما نداشت
و خامهی ترش ابرها به گِردِ زمین
خود گویای خناق من در آمونیاک بهار است.
فرشتهی چاق گفت: پرده که برافتد،
زنی تا انتهای ساقهایش رقصیده است
و بر دیوار معبد خالی،کلمات بیمعنا، معنا زاییدند.
مینویسم برای خودم: آمدم، نبودی
پس مست شدم از عطر جنازه در تموزت.
| لینک کوتاه : |
چاپ صفحه
