داستانی از الهام جعفری
تاریخ ارسال : 30 آبان 05
بخش : داستان
این تسلیم دردآلود
زن ظرف های تلنبار شده را تند و تند کف می زند. بشقاب لب طلایی پر از کف از لای دستکش های زردش، سُر میخورد. میخورد به کف سینک و تالاپی صدا می دهد و می شکند. زن زل می زند به تکه پاره های چینی. نور از پنجره ی قدی، تابیده روی فرش دستبافت نخفرنگ. آفتاب سرخوش بازی می کند روی مبل ها و انعکاسش، می تابد به روی کریستال های محبوس آنتیک در بوفه ی چوب گردو. صدای کلیدی که در قفل می چرخد، بهت زن را پاره می کند. دستکش ها را به سرعت از دست بیرون می آورد و دست ها را زیر آب سرد می گیرد.
عطر مرد زودتر از خودش سر می رسد؛ لبخندی نیمه کاره روی لبهایش سنجاق می کند و برمی گردد به سوی مرد که حالا باید در آستانه ی آشپزخانه باشد. با همان لبخند نصفه و نیمه، چهره ی مرد را می پاید که مثل همه ی روزهاست؛ ابروهایش را در هم گره کرده و لبهایش را یکوری. از همان لحظاتی که زن نفهمید مرد خوشحال است یا نه.
-سلام خسته نباشی
مرد سر تکان میدهد، به سوی اتاق میرود و پنهان میشود در تاریکروشنای اتاق. زن ابروها را بالا میبرد و لب بالایی را با لب پایینی پنهان میکند. شانه بالا میاندازد. موهای رمیده از گیرهی طلایی را دوباره در در بند میکند و به سوی یخچال میرود. شربت توتفرنگی را بیرون میآورد. لیوان را میگیرد زیر یخساز یخچال سایدبایساید و یخها سروصداکنان، میپرند درون لیوان.
-حواست کجاست؟
از جا میپرد. صدای مرد پر است از خشمی کنترلشده و زن از بهت یخهایی که از لیوان سرریز شده، سرش گیج میرود. لیوان را روی کانتر آشپزخانه میگذارد. منمنکنان زیر لب میلندد و سریع خم میشود و یخها را با دست از روی زمین برمیدارد.
-یه شربت هم نمیتونی سرهم کنی؟
سرمای لحن مرد، لرز میاندازد به تن زن. با دستهایی لرزان، یخها را میریزد توی سینک. لیوان را برمیدارد و شربت را میریزد توی لیوان و تند تند هم میزند. زیردستی را برمیدارد. شربت را میبرد برای مرد که روی مبل نشسته و چشم دوخته به صفحهی تلویزیون.
مجری خوشسیمای آنور آبی نشسته بر روی صندلی و نگاه مرد را بند کرده به موهای طلایی و لَختاش. زن دستی به موهای فر و درهم و برهمش میکشد و مینشیند روی مبل. پایش را به آرامی به پای مرد میمالد. مرد با تعجب دل از مجری مکشمرگما میگیرد و برمیگردد به سوی او. نگاهش میکند و با بیتفاوتی دوباره زل میزند به زنِ جعبهی جادو.
قلب زن میتپد. عطر غربیهی مرد را به مشام میکشد. از جا برمیخیزد و به سوی اتاق میرود. دست میکشد به کت و شلوار خاکستری راهراه مرد و به امید یافتن تارمویی زرین به سرشانههایش نگاه میکند. هیچ چیز نمییابد. تند و تند جیبهای کت و شلوار را میکاود. هر از چندی هم گردن میچرخاند تا مرد مچش را نگیرد و دستی ناغافل، بر روی گونهاش ننشیند.
نفسهایش تندتر شده. هر چه میجورد هیچ چیزی نمییابد اما خوب میداند که باید باشد؛ باید پیدا کند. فقط باید پیدا کند؛ همین و همین. صدای بسته شدن در دستشویی میآید. به سرعت کت و شلوار را سرجای خود میگذارد و به سوی هال میدود. هر چه میگردد، گوشی مرد را نمییابد. دیشب که با اکانت جعلی در تلگرام برای او پیام فرستاد، رضایت پنهان مرد را در پس هر کلمهی به ظاهر بیخیالش حس کرد. حتی آخر شب هم که مرد بالش و ملافهاش را برداشت، رفت روی کاناپهی و کپهی مرگش را گذاشت، زن آمد بالای سرش، در تاریکروشنای آباژور، لبخندی کنج لبهای مرد دید و ابروهایی که از هم باز شده بودند.
دلش میخواست کلت کمری داشت و میگذاشت روی شقیقهی مرد و وحشت را در چشمان مرد، مزمزه میکرد. یا ساطور قصابی داشت و دانهدانه استخوانهای مرد را خرد و خاکشیر میکرد. تکههای بدنش را داخل چمدان میریخت و میبرد به دورترین بیابان اطراف شهر. بنزین میریخت روی چمدان و زل میزد به شعلههای آتش و حظ میکرد. اما نه، این روش زیادی خونین بود؛ آنوقت مجبور میشد کل زار و زندگی را بشورد. در ضمن رانندگی هم بلد نبود؛ با اسنپ و آژانس هم نمیشد چمدانی پر از دل و روده را به برد به سمت بیابان.
گوشی موبایل انگار آب شده و به زمین فرورفته. تُن صدای مرد در خانه میپیچد و حوله میخواهد. زن دستپاچه میشود. حوله را از کمد برمیدارد و به سوی مرد میرود. حوله را به آرامی تحویل میدهد و به سوی آشپزخانه راهی میشود. چای را در لیوان کمرباریک میریزد و میگذارد روی نعلبکی و بعد توی سینی؛ دوتا خرما و یک تکه دارچین هم میگذارد کنار نعلبکی. قدم در هال میگذارد و چای را میگذارد روی میز. مرد با حولهای دور گردن و گوشیِ موبایل در دست روی مبل جاخوش کرده و سرش را فروبرده در گوشی.
-شام آماده نیست؟
-هنوز که ساعت هفته...میخو...
-رژیم دارم، یادت رفته به سلامتی؟
زن نگاهی به شکم تخت مرد میاندازد و فکر میکند که او نیازی به رژیم غذایی ندارد. این ادا و اصول جدید است و کی از سر مرد بیفتد، خدا میداند؛ لابد تا سلیقهی جدید یارِ جدید... دلش میخواهد زبان باز کند و همه چیز را بریزد روی دایره؛ دلش میخواهد از بیوهی سروگوشجنبانِ طبقهی بالایی بپرسد یا از دختر چشمزیبای ماستبندی سر کوچه که دفعهی قبلی هرو کرهاش با مرد، محله را برداشته بود. یا از رییس بانک که در مهمانهی سالانه با رژ قرمز پررنگی، چسبید به شوهر قد و بالا و خوشلباس او.
-هووووی... کجایی باز؟ مردیم از گشنگی...
واژهها، گیر میکنند در گلویش. از جا برمیخیزد و میرود به سنگر تنهاییهایش. مایع کتلت را از یخچال بیرون میآورد؛ به جهنم که مرد رژیم دارد. سرخکردنی بخورد امشب را. کتلتها را با دست شکل میدهد و توی روغن داغ میاندازد. کاهو و خیار را خرد میکند. میز را میچیند و مرد را صدا میکند. شام را در مه غلیظی از سکوت میخورند. پس از شام مرد میرود روی مبل و غرق میشود در دنیای اینترنت. هر از چندگاهی هم لبخندی دزدکی روی لبهایش نقش میبندد. عقربههای ساعت که روی 10 جاخوش میکنند، مرد از جا برمیخیزد و به سوی اتاق میرود.
-سروصدای ظرفها رو درنیاریها... دیشب که نذاشتی درست و حسابی بخوابم... خواهشا یه امشب رو رحم کن...
زن زیر لب چشم میگوید. ظروف کثیف را داخل ماشین ظرفشویی میچیند. سینک را آب میکشد. روی پیشخوان را دستمال میکشد و همه جا را خشک میکند. برای خودش چای میریزد. کتاب "جنگل نروژی" هاروکی موراکامی را از کتابخانه برمیدارد. سیگار ناپولی باریکاش را از ته کشوی چاقوها برمیدارد و با لیوان چای و فندک جاخوش کرده در شکاف سینههایش، ابتدا سری به مرد غرق در خواب میاندازد و سپس به سوی تراس میرود.
گوشی قدیمیاش را از میان خرت و پرتهای کمد فلزی تراس، بیرون میکشد. فیلتر شکن گوشی را روشن میکند و به تلگرام سر میزند. با تمام چشمها و دل و جان زل میزند به کلمات محبتآمیزی که مرد دو ساعت پیش برای اکانت جعلی او فرستاده...
گوشی را خاموش میکند و هل میدهد ته کمد. گوشی آیفون خودش را روشن میکند و واتسآپ را باز میکند. اینبار زل میزند به کلمات محبتآمیزی که مردی دیگر برای زن فرستاده؛ با چشمهایی سرشار از لذت، کلمات را قورت میدهد و عکس قدی را که بعدازظهر در بازی نور و پنجره از بدن برهنهی خود گرفته بود، برای مرد میفرستد. البته یادش نمیرود چهرهی خود را در عکس کات کند. تصویر بدن ترکهای خود را آنقدر نگاه میکند تا سیلی از ایموجی و استیکر عاشقانه، گوشی را پر میکند و دل میسپارد به لذت آشکار صدای مرد در وُیسی که هر لحظه میآید و حالش را دگرگون میکند.
27 تیر 05
| لینک کوتاه : |
چاپ صفحه
