داستانی از الهام جعفری


داستانی از الهام جعفری نویسنده : الهام جعفری
تاریخ ارسال :‌ 30 آبان 05
بخش : داستان

 

 

 

 

این تسلیم دردآلود


زن ظرف ‏های تلنبار شده را تند و تند کف می ‏زند. بشقاب لب‏ طلایی پر از کف از لای دستکش ‏های زردش، سُر می‏خورد. می‏خورد به کف سینک و تالاپی صدا می‏ دهد و می‏ شکند. زن زل می ‏زند به تکه ‏پاره‏ های چینی. نور از پنجره ‏ی قدی، تابیده روی فرش دستبافت نخ‏فرنگ. آفتاب سرخوش بازی می ‏کند روی مبل ها و انعکاسش، می ‏تابد به روی کریستال‏ های محبوس آنتیک در بوفه ‏ی چوب گردو. صدای کلیدی که در قفل می‏ چرخد، بهت زن را پاره می‏ کند. دستکش ‏ها را به سرعت از دست بیرون می ‏آورد و دست‏ ها را زیر آب سرد می‏ گیرد.
عطر مرد زودتر از خودش سر می‏ رسد؛ لبخندی نیمه‏ کاره روی لب‏هایش سنجاق می‏ کند و برمی‏ گردد به سوی مرد که حالا باید در آستانه ‏ی آشپزخانه باشد. با همان لبخند نصفه و نیمه، چهره‏ ی مرد را می‏ پاید که مثل همه ‏ی روزهاست؛ ابروهایش را در هم گره کرده و لب‏هایش را یک‏وری. از همان لحظاتی که زن نفهمید مرد خوشحال است یا نه.
-سلام خسته نباشی
مرد سر تکان می‏دهد، به سوی اتاق می‏رود و پنهان می‏شود در تاریک‏روشنای اتاق. زن ابروها را بالا می‏برد و لب بالایی را با لب پایینی پنهان می‏کند. شانه بالا می‏اندازد. موهای رمیده از گیره‏ی طلایی را دوباره در در بند می‏کند و به سوی یخچال می‏رود. شربت توت‏فرنگی را بیرون می‏آورد. لیوان را می‏گیرد زیر یخ‏ساز یخچال سایدبای‏ساید و یخ‏ها سروصداکنان، می‏پرند درون لیوان.
-حواست کجاست؟
از جا می‏پرد. صدای مرد پر است از خشمی کنترل‏شده و زن از بهت یخ‏هایی که از لیوان سرریز شده، سرش گیج می‏رود. لیوان را روی کانتر آشپزخانه می‏گذارد. من‏من‏کنان زیر لب می‏لندد و سریع خم می‏شود و یخ‏ها را با دست از روی زمین برمی‏دارد.
-یه شربت هم نمی‏تونی سرهم کنی؟
سرمای لحن مرد، لرز می‏اندازد به تن زن. با دست‏هایی لرزان، یخ‏ها را می‏ریزد توی سینک. لیوان را برمی‏دارد و شربت را می‏ریزد توی لیوان و تند تند هم می‏زند. زیردستی را برمی‏دارد. شربت را می‏برد برای مرد که روی مبل نشسته و چشم دوخته به صفحه‏ی تلویزیون.
 مجری خوش‏سیمای آن‏ور آبی نشسته بر روی صندلی و نگاه مرد را بند کرده به موهای طلایی و لَخت‏اش. زن دستی به موهای فر و درهم و برهمش می‏کشد و می‏نشیند روی مبل. پایش را به آرامی به پای مرد می‏مالد. مرد با تعجب دل از مجری مکش‏مرگ‏ما می‏گیرد و برمی‏گردد به سوی او. نگاهش می‏کند و با بی‏تفاوتی دوباره زل می‏زند به زنِ جعبه‏ی جادو.
 قلب زن می‏تپد. عطر غربیه‏ی مرد را به مشام می‏کشد. از جا برمی‏خیزد و به سوی اتاق می‏رود. دست می‏کشد به کت و شلوار خاکستری راه‏راه مرد و به امید یافتن تارمویی زرین به سرشانه‏هایش نگاه می‏کند. هیچ چیز نمی‏یابد. تند و تند جیب‏های کت و شلوار را می‏کاود. هر از چندی هم گردن می‏چرخاند تا مرد مچش را نگیرد و دستی ناغافل، بر روی گونه‏اش ننشیند. 
نفس‏هایش تندتر شده. هر چه می‏جورد هیچ چیزی نمی‏یابد اما خوب می‏داند که باید باشد؛ باید پیدا کند. فقط باید پیدا کند؛ همین و همین. صدای بسته شدن در دستشویی می‏آید. به سرعت کت و شلوار را سرجای خود می‏گذارد و به سوی هال می‏دود. هر چه می‏گردد، گوشی مرد را نمی‏یابد. دیشب که با اکانت جعلی در تلگرام برای او پیام فرستاد، رضایت پنهان مرد را در پس هر کلمه‏ی به ظاهر بی‏خیالش حس کرد. حتی آخر شب هم که مرد بالش و ملافه‏اش را برداشت، رفت روی کاناپه‏ی و کپه‏ی مرگش را گذاشت، زن آمد بالای سرش، در تاریک‏روشنای آباژور، لبخندی کنج لب‏های مرد دید و ابروهایی که از هم باز شده بودند. 
دلش می‏خواست کلت کمری داشت و می‏گذاشت روی شقیقه‏ی مرد و وحشت را در چشمان مرد، مزمزه می‏کرد. یا ساطور قصابی داشت و دانه‏دانه استخوان‏های مرد را خرد و خاکشیر می‏کرد. تکه‏های بدنش را داخل چمدان می‏ریخت و می‏برد به دورترین بیابان اطراف شهر. بنزین می‏ریخت روی چمدان و زل می‏زد به شعله‏های آتش و حظ می‏کرد. اما نه، این روش زیادی خونین بود؛ آن‏وقت مجبور می‏شد کل زار و زندگی را بشورد. در ضمن رانندگی هم بلد نبود؛ با اسنپ و آژانس هم نمی‏شد چمدانی پر از دل و روده را به برد به سمت بیابان.
گوشی موبایل انگار آب شده و به زمین فرورفته. تُن صدای مرد در خانه می‏پیچد و حوله می‏خواهد. زن دستپاچه می‏شود. حوله را از کمد برمی‏دارد و به سوی مرد می‏رود. حوله را به آرامی تحویل می‏دهد و به سوی آشپزخانه راهی می‏شود. چای را در لیوان کمرباریک می‏ریزد و می‏گذارد روی نعلبکی و بعد توی سینی؛ دوتا خرما و یک تکه دارچین هم می‏گذارد کنار نعلبکی. قدم در هال می‏گذارد و چای را می‏گذارد روی میز. مرد با حوله‏ای دور گردن و گوشیِ موبایل در دست روی مبل جاخوش کرده و سرش را فروبرده در گوشی. 
-شام آماده نیست؟
-هنوز که ساعت هفته...میخو...
-رژیم دارم، یادت رفته به سلامتی؟
زن نگاهی به شکم تخت مرد می‏اندازد و فکر می‏کند که او نیازی به رژیم غذایی ندارد. این ادا و اصول جدید است و کی از سر مرد بیفتد، خدا می‏داند؛ لابد تا سلیقه‏ی جدید یارِ جدید... دلش می‏خواهد زبان باز کند و همه چیز را بریزد روی دایره؛ دلش می‏خواهد از بیوه‏ی سروگوش‏جنبانِ طبقه‏ی بالایی بپرسد یا از دختر چشم‏زیبای ماست‏بندی سر کوچه که دفعه‏ی قبلی هرو کره‏اش با مرد، محله را برداشته بود. یا از رییس بانک که در مهمانه‏ی سالانه با رژ قرمز پررنگی، چسبید به شوهر قد و بالا و خوش‏لباس او.
-هووووی... کجایی باز؟ مردیم از گشنگی...
واژه‏ها، گیر می‏کنند در گلویش. از جا برمی‏خیزد و می‏رود به سنگر تنهایی‏هایش. مایع کتلت را از یخچال بیرون می‏آورد؛ به جهنم که مرد رژیم دارد. سرخ‏کردنی بخورد امشب را. کتلت‏ها را با دست شکل میدهد و توی روغن داغ می‏اندازد. کاهو و خیار را خرد می‏کند. میز را می‏چیند و مرد را صدا می‏کند. شام را در مه غلیظی از سکوت می‏خورند. پس از شام مرد می‏رود روی مبل و غرق می‏شود در دنیای اینترنت. هر از چندگاهی هم لبخندی دزدکی روی لب‏هایش نقش می‏بندد. عقربه‏های ساعت که روی 10 جاخوش می‏کنند، مرد از جا برمی‏خیزد و به سوی اتاق می‏رود.
-سروصدای ظرف‏ها رو درنیاری‏ها... دیشب که نذاشتی درست و حسابی بخوابم... خواهشا یه امشب رو رحم کن...
زن زیر لب چشم می‏گوید. ظروف کثیف را داخل ماشین ظرفشویی می‏چیند. سینک را آب می‏کشد. روی پیشخوان را دستمال می‏کشد و همه جا را خشک می‏کند. برای خودش چای می‏ریزد. کتاب "جنگل نروژی" هاروکی موراکامی را از کتابخانه برمی‏دارد. سیگار ناپولی باریک‏اش را از ته کشوی چاقوها برمی‏دارد و با لیوان چای و فندک جاخوش کرده در شکاف سینه‏هایش، ابتدا سری به مرد غرق در خواب می‏اندازد و سپس به سوی تراس می‏رود.
گوشی قدیمی‏اش را از میان خرت و پرت‏های کمد فلزی تراس، بیرون می‏کشد. فیلتر شکن گوشی را روشن می‏کند و به تلگرام سر می‏زند. با تمام چشم‏ها و دل و جان زل می‏زند به کلمات محبت‏آمیزی که مرد دو ساعت پیش برای اکانت جعلی او فرستاده...
گوشی را خاموش می‏کند و هل می‏دهد ته کمد. گوشی آیفون خودش را روشن می‏کند و واتس‏آپ را باز می‏کند. این‏بار زل می‏زند به کلمات محبت‏آمیزی که مردی دیگر برای زن فرستاده؛ با چشم‏هایی سرشار از لذت، کلمات را قورت می‏دهد و عکس قدی را که بعدازظهر در بازی نور و پنجره از بدن برهنه‏ی خود گرفته بود، برای مرد می‏فرستد. البته یادش نمی‏رود چهره‏ی خود را در عکس کات کند. تصویر بدن ترکه‏ای خود را آن‏قدر نگاه می‏کند تا سیلی از ایموجی و استیکر عاشقانه، گوشی را پر می‏کند و دل می‏سپارد به لذت آشکار صدای مرد در وُیسی که هر لحظه می‏آید و حالش را دگرگون میکند.
27 تیر 05

 

   لینک کوتاه :

  چاپ صفحه
بیان دیدگاه ها
نام و نام خانوادگی : *
ایمیل :
URL :
دیدگاه شما : *
  کد امنیتی
کد امنیتی :