«گورستان»

زیباترین خاطره‌ام

                     با تو بود

                            در گورستان،  

                            قدم‌هایت و

                                  دست‌های گرمت،

درخشش نور آفتاب

      بر موهای سیاه و سپیدت

            و چشم‌های ترنم‌انگیزت

                           که تصویری بود

از شک و اشک...                                  

غمگنانه‌ترین خاطره‌ام

                               با تو بود

                                       در گورستان،

 گورها گورها گورها

گورهایی چه‌بسیار تازه

نام‌هایی چه‌بسیار فراوان،
 
      تاریخچه‌ی مرگشان

                  همه به یک روز،

                 انبوهی از جنازه درون خاک و

       همگان مرده  

                     در شبی تلخ

           از تیر و ترکش و رویای آزادی.

تلخ‌ترین خاطره‌ام

                             با تو بود 

                                      در گورستان،

کاش به مدد عشق

        احمد* را از گور بیرون کشم

             توپش را لمس کند و

                        با جهشی

                                بیاندازدش در سبد،

کاش خدیجه**

       از گور برخیزد و

             لبخندزنان شرافتی از زندگی را لمس،

کاش رها***

                 رها شود از گور و

                            بپروراند شور زندگی را

                               بر جان انسان‌ها‌!

کاش تمامی مردگان

       برخیزند و جایشان

               به گور برند مرا

                        منی که جز لبخندت

                                  چیزی ندارم و

                                      جز شادی مردمان  

                                         هیچ نمی‌خواهم.

*جاویدنام احمد خسروانی

**جاویدنام خدیجه علی‌پور

***جاویدنام رها بهلولی‌پور