| شعری از آن پاتریشیا کارسون ترجمه ی کامبیر جعفری نژاد |
|
|
نویسنده : کامبیز جعفری نژاد تاریخ ارسال : 29 آبان 05 بخش : |
|
شعری از «آن پاتریشیا کارسون»
برنده نوبل ادبیات ۲۰۲۶
برگردان «کامبیز جعفری نژاد»
شهر حواری
آن پاتریشیا کارسون (Anne Patricia Carson)
آن کارسون (متولد ۲۱ ژوئن ۱۹۵۰) شاعر، نویسنده، مقالهنویس، مترجم و کلاسیکشناس کانادایی برندهی جایزهی نوبل ادبیات ۲۰۲۶ است. او فارغالتحصیل دانشگاه تورنتو است و از سال ۱۹۷۹ به عنوان استاد ادبیات کلاسیک، ادبیات تطبیقی و نویسندگی خلاق در چندین دانشگاه مشغول به کار بوده است.
آن کارسون مترجم تراژدیهای یونان باستان است و همچنین موفق به دریافت دو جایزه شعر گریفین، و تی. اس. الیوت شده است.
شهر حواری
پس از مرگ تو.
هر روز باد میوزید.
هر روز.
چون دیواری در برابر ما میایستاد.
ما پیش میرفتیم.
شانه به شانه.
در امتداد جاده.
فریادکنان یکدیگر را خطاب میکردیم.
اما بیفایده بود.
فواصل میان ما.
سفت و سخت شده بودند.
فضاهایی خالی.
و با این همه انباشته و سخت.
سیاه و اندوهبار.
مثل فواصل میان دندانها.
در دهان زنی پیر.
که سالها پیش از این آشنایت بود.
زمانی که هنوز.
زیبا بود و اعصابِ دویده در تنش، چون آتشی افروخته در کاخی شعلهور بودند.
Apostle Town
After your death
It was windy every day
Every day
Opposed us like a wall
We went
Shouting sideways at one another
Along the road
It was useless
The spaces between us
Got hard
They are empty spaces
And yet they are solid
And black and grievous
As gaps between the teeth
Of an old woman
You knew years ago
When she was
Beautiful the nerves pouring around in her like palace fire
Anne Patricia Carson
شرح شعر
حواری Apostle به معنی فرستاده، مبلغ پیشگام یا هر یک از دوازده شاگرد اصلی عیسی مسیح است. کارسون شعر را به عنوان شهری سرشار از اندیشه و احساس تصور میکند که حول تجربه یا رابطهای انسانی شکل گرفته است.
در این شعر راوی و همراهش پس از مرگ عزیزی که نقش مسیح را دارد برای تبلیغ زندگی به دوردست فرستاده شدهاند. آنها در مسیری بادخیز و در غم و اندوهی عمیق پیش میروند و هر چقدر تلاش میکنند در طول راه با یکدیگر ارتباط برقرار کنند بیفایده است و صدای یکدیگر را نمیشنوند.
سطر پایانی طولانی و بدون وقفه است. گویی که این سطر از پس یک نفس عمیق یا در لحظهای که باد فروکش کرده گفته شده است و در آن زنی توصیف میشود که روزگاری آتشِ کاخ و سرشار از اعصاب و احساس و زندگی بود. این سطر در واقع مرثیهای در زوال زیبایی است.