غزلی از علیرضا بدیع

نویسنده : علیرضا بدیع
تاریخ ارسال : بیست و چهارم آذر ماه ١٣٩١


 

ازین سوی خراسان بلکه تا آن سوی کنگاور

چه طرفی بسته ام ای دوست از این نام ننگ آور؟

 

اگر سنجاق مویت وا شود از دست خواهم رفت

که سربازی چه خواهد کرد با انبوه جنگاور؟

 

دلم را پیشتر از این به کف آورده ای؛ حالا

زلیخایی کن و پیراهنم را هم به چنگ آور

 

به دست آور دل آن شاه ترسو را به ترفندی

به لبخندی سر این شیخ ترسا را به سنگ آور

 

به استقبال شعر تازه ام بند قبا بگشا

مرا از این جهان بی سر و سامان به تنگ آور

 

فراموشی در این شیشه ست، خاموشی در آن شیشه

شرابت هوشیارم می کند قدری شرنگ آور


      چاپ صفحه


بیان دیدگاه ها

نام و نام خانوادگی : *
ایمیل :
URL :
دیدگاه شما : *
 
کد امنیتی :
 



ارسال شده توسط : alikhanabadi
آدرس اینترنتی : http://

ممنون خیلی زیبا بود

ارسال شده توسط : اکبر جعفری
آدرس اینترنتی : http://nursery.loxblog.com/

زیبا بود

ارسال شده توسط : وقاری
آدرس اینترنتی : http://

اگر سنجاق مویت وا شود از دست خواهم رفت

که سربازی چه خواهد کرد با انبوه جنگاور؟ /

بسیار زیباست...