سه شعر از آیدا مجیدآبادی Aida Mecit Abadi
برگردان به ایستانبولی: تورگوت سای Ttrgut Say
به هم‌راه اصل شعرها به زبان فارسی

نویسنده : آیدا مجیدآبادی
تاریخ ارسال : بیست و پنجم اسفند ماه ١٣٩۶


سه شعر از آیدا مجیدآبادی Aida Mecit Abadi
برگردان به ایستانبولی: تورگوت سای Ttrgut Say
به هم‌راه اصل شعرها به زبان فارسی

1

وقتی تو پنجره را باز می‌کنی
دوست دارم کنارت بیایم
و برای سخاوتِ دست‌های‌ات
پنجره ببافم
دنیای من کوچک است
وقتی که با خودم بیرون‌اش می‌برم
می‌ترسم از دست‌ام بیفتد
و زیر پای آدم‌ها له شود
می‌ترسم شعورم را تکه‌تکه کنند
و روی هر تکه‌اش فلسفه بچینند
دوست دارم از این شهر بروم
روی آسمان دراز بکشم
و ابرها را یکی‌یکی برای خودم معنی کنم
چه‌قدر پنجره‌های تو خوب است!
برای نشان دادن آسمان
کرایه نمی‌گیری
و اصالت خورشید را
به ناف پنجره‌های خودت نمی‌بندی
چه‌قدر پنجره‌های تو خوب است!

 



1

Pencereyi açtığında
Yanına gelmek isterim
ellerinin bonkörlüğüne
bir pencere örmek isterim
Benim dünyam ufacık
onu yanıma alıp
dışarıya çıkarırken
sakınırım onu
düşüp
ayaklar altında kalmaktan
Bilincimin parçalanmasından çekinirim
her parçaya birer felsefe dayatılmasından korkarım
Bu şehri terk etmek isterim
Gökyüzüne uzanıp
bulutları birer birer
Yorumlamak isterim
Ne iyidir senin pencerelerin
gökyüzünü görmek için
kira da istemezsin
güneşin asaletini de
pencerenin göbek bağına bağlamazsın
Ne güzeldir senin pencereleri

 


 2

شاید تمام بوسه‌ها
لب‌ترکُنِ او بود
و من هنوز دارم زبان شعرهای‌ام را درست می‌کنم
زندگی همین است
گاهی از جایی که نمی‌چرخی
سرت گیج می‌رود
و می‌افتی روی خودت
و شاهدِ ترکیدن‌ات می‌شوی
شاهدِ چیزهایی که یک عمر روی سرت بالا برده‌یی
و حالا به زمینِ گرم‌ات زده‌اند
قلب من می‌سوزد
و هیچ کس یادش نیست
پروانه‌ها اتو برنمی‌دارند.



2

Belki de tüm öpücükler
sadece dudaklarını ıslatmak içindi
Ve ben hala
şiirimin dilini çözmeye çalışıyorum
Yaşamak budur işte
arada dönmediğin yerde başın döner
ve düşersin kendi üstüne
İzlersin nasıl patladığını?
Belki de bir ömür
tepene çıkardıkların
seni yerlerde süründürür
Ah kalbim acıyor
ve kimselerin umurunda değil
Ütü tutmaz kelebekler

 


3

تو می‌روی
و مهره‌های تن‌ام
در ابتدای عبورت صف می‌کشند
و من مثل عروسک‌های بی مَفصَل
سرم را از پنجره می‌آویزم
و در انتظار آمدن‌ات راه می‌شوم
همیشه فکر می‌کنم
چه‌گونه این‌همه وقت
دست‌های تو
دورِ تنهایی من گشت
و ترک‌های‌ام را ندید
ندید که چه‌گونه در ترس‌های‌ام پشتک می‌زنم
تا دل‌ام گرم بماند
شاید آن‌طرف‌ها که می‌روی
حال دست‌های‌ات به‌تر شود
و دیگر چیزی شبیهِ قلب
به پوست انگشتان‌ات نچسبد.



3

Sen gidiyorsun
omurlarım
geçtiğin yola dizilir
Ben eklemsiz bir bebek gibi
kafamı  pencerenin pervazından asarım
Dönüşünü beklerken
yol olurum
ve kendi kendime düşünürüm
bunca zamandır
yalnızlığımı çizerken ellerin
nasıl olur da içimdeki çatlakları görmez
nasıl korkularımda
sırf içim ısınsın diye
takla attığımı görmezsin
Belki şimdi oralarda
ellerin kendine gelmiş
ve artık
kalp gibi birşeyler
parmaklarının ucuna
yapışıp durmuyor

 


      چاپ صفحه


بیان دیدگاه ها

نام و نام خانوادگی : *
ایمیل :
URL :
دیدگاه شما : *
 
کد امنیتی :