" آرتور رمبو " ؛ برگردان : بیژن الهی

نویسنده : بیژن الهی
تاریخ ارسال : دوم مهر ماه ١٣٨٩


اشراق ها

 

اوراق مصور  " آرتور رمبو "


ﭘﺲ از ﺗﻮﻓﺎن

 

ﺧﻴـﺎلِ ﺗﻮﻓـﺎن(1) ﻫﻤـﻴﻦ ﻛـﻪ ﻓـﺮو ﻧﺸـﺴﺘﻪ ﺑـﻮد،

ﺧﺮﮔﻮﺷﻲﺑﺎز اﻳـﺴﺘﺎد ﻣﻴـﺎن ﺷـﺒﺪر و ﮔﻠﻬـﺎي اﺳـﺘﻜﺎﻧﻲي ﻟﺮزان،

و ﺳـﺠﺪه ي رﻧﮕـﻴﻦ ﻛﻤـﺎن ﮔُﺰاﺷـﺖ از ﻣﻴـﺎنِ ﺗـﺎرِ ﻋﻨﻜﺒﻮت.

‫آه! ﮔﻮﻫﺮان ﻛﻪ ﻧﻬﺎﻧﻪ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ، ـــ ﮔﻠﻬـﺎ ﻛـﻪ، درزﻣﺎن، ﻧﻈﺎره ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ .

‫در ﺧﻴﺎﺑﺎنِ ﻛﺜﻴﻒ ، دﻛّـﻪﻫـﺎ وا ﺷـﺪ ﺑـﺎ ﺷـﻘّﻪﻫـﺎيﮔﻮﺷﺖ ؛ و زورﻗﻬﺎ را ﭘﻴﺶ ﻛﺸﺎﻧﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ درﻳﺎي ﻻﻳـﻪﻻﻳـﻪ‪ ﻗﺪ ﻛﺸﺎﻧﻴﺪه ﻫﻤﺎنﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ در ﺑﺎﺳﻤﻪﻫﺎ.

ﺧﻮن ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد ، ﺧﺎﻧﻪي رﻳﺶ- آﺑـﻲ(2) ، ـــ ﺑـﻪﻛﺸﺘﺎرﮔﺎﻫﺎن،ـــ در ﻣﻌﺮﻛـﻪﻫـﺎ(3) ، ﻛـﻪ ﺧـﺎﺗﻢِ ﺧـﺪاي‪ از ﭘﻨﺠﺮهﻫﺎ رﻧﮓ ﭘﺮاﻧﺪ . ﺧﻮن و

ﺷﻴﺮﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد .

ﺳ‪ﮕﺎﺑﻴﺎن(4) ﺧﺎﻧﻪ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ. ﺑ‪ﻠﺒ‪ﻠﻪﻫﺎ ﺑﺨﺎر زد ﺑﻪ ﻃـﺎقِ ﺧﺮاﺑﺎت(5). در ﭘﻨﺠﺪري، ﺷﻴﺸﻪﻫﺎﻫﻨﻮز آﺑ‪ ﺪ‪وان(6)، ﻛﻮدﻛﺎنِ ﻣﺎﺗﻤﻲ ﺑﻪ ﺗﺼﺎوﻳﺮِ ﺷﮕﺮف ﻧﻈﺮ ﻛﺮدﻧﺪ.

‫ﺑﻪﻫﻢ ﺧﻮرد دري‪ و‪ ، ﺑﻪ ﻣﻴﺪانِ دﻫﻜﺪه ، ﻛﻮدك ﺑﺎزو ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ،

ﺧﻮد‪ ﺣﺎﻟﻲي ﺑﺎدﻧﻤﺎﻫﺎ و ﺧﺮوسِ ﺳﺮِ ﻫﺮ ﻣﻨﺎر، زﻳﺮِ اﻧﻔﺠﺎرِ رﮔﺒﺎر.

ﺧﺎﻧﻢﻧﺎﺷﻨﺎس ارﻏﻨﻮﻧﻲ(7) ﺑﻪ آﻟﭗ ﺑ‪ﺮﻧﺸﺎﻧﺪ. ﻋـﺸﺎي رﺑ‪ﺎﻧﻲ(8) و ﺗﻌﻤﻴﺪﻫﺎي او‪ﻟﻴﻦ ﺑﺮﮔﺰار ﺷـﺪ ـــ در ﺳـﺪ ﻫﺰار ﻣﺤﺮابِ ﻛﻠﻴﺴﺎ .                                                                      ‫ﻛﺎرواﻧﻬﺎ رﻫﺴﭙﺎر ﺷﺪ. و ﻟُﻘﺎﻧﻄﻪ اﻓﺘﺘـﺎح ﺷـﺪه (9) در ﺧﺎوﻳﻪي ﻳﺨﻬﺎ و ﺷﺐِ ﻗﻄﺒﻲ. دﻳﮕﺮ، ﻣﺎه ﻣـﻲﺷـﻨﻴﺪ ﺷـﻐﺎﻻن زوزه ﻣـﻲﻛُﻨﻨـﺪ درﻛﻮﻳﺮﻫﺎ ﭘﻮﻧﻪ(10)، ـــ و ﻫ‪ﻴﻬﺎيﻫﺎي ﻧﺎﻟﻴﻦْ ﺑﻪ ﭘﺎي‪ (11) ﻣﻲژَﻛَﺪ ﺑﻪ ﺑﻮﺳﺘﺎن. آنﮔـﺎه، در ﺟﻨﮕـﻞِ ﺑـﻨﻔﺶِ ﺟﻮاﻧـﻪزﻧـﺎن ، ﻣـﺮا ‫ﺳﺒﺰﭘﺮي (12) ﮔﻔﺖ ﺑﻬﺎر .                                                                            

‫ــ ﺑﺠﻮش ، آﺑﺸﺨﻮار، ــ ﻛﻒ ﺑﻪ ﻟﺐ آر، ﻏﻠﺘﻜـﻲ ﺑﺮ ﭘﻞ و ﺑﺮ ﺑﻴﺸﻪﻫﺎ ﺑﺰن؛ ــ ﺷﻤﺪﻫﺎي(13) ﺳﻴﺎه و ارﻏﻨﻮﻧﻬـﺎ،

‫ــ آذرﺧﺸﻬﺎ و ﺗُﻨﺪر، ــ ﺑﺮآﻳﻴﺪ و ﺑﻐﻠﺘﻴﺪ؛ ــ آﺑﺎن و ﻏﻤﺎن،

‫ﺑﺮآﻳﻴﺪ و ﺑﺮآرﻳﺪ ﺑﺎز.... ﺗﻮﻓﺎﻧﻬﺎ .

‫ﭼﻮن از آن ﭘﺲﻛﻪ از ﻣﻴﺎن رﻓﺘﻪﻧﺪ، ـــ آه، ﮔﻮﻫﺮانِ دﻓﻦ، و ﮔﻠﻬﺎي ﺑﺎز!

ـــ زﻫﻲ ﻣﻼل! و ﺷـﻬﺒﺎﻧﻮ و اﻓـﺴﻮﻧﮕﺮِ اﺧﮕﺮﻓﺮوز ﺑﻪ ﻛﻮزهي ﺧﺎﻛﻴﻦ، ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮ آن ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻮد ﺗـﺎ ﺣﻜﺎﻳﺖ ﻛﻨﺪ ﭼﻪ ﻣﻲداﻧﺪ، ﭼﻪ ﻧﻤﻲداﻧﻴﻢ.

 

 

..................................................

 

1)

‫‪ : Delugeﺗﻮﻓﺎن ﺑﻪ ﻣﻌﻨﻲ ﻋﺎم، و ﺗﻮﻓﺎن ﻧﻮح ﺑﻪ ﻣﻌﻨﻲي ﺧﺎص، ﺑﻮﻳﮋه ﭼﻮن ﺑﺎ اول ﺣﺮف ﺑﺰرگ ﺿـﺒﻂ ﺷـﻮد، ﻛـﻪ  ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺖ در اﻳﻦ ﺷﻌﺮ. ﺳﺎﻧﻮاژهي درﺳﺖﺗﺮش، ﺑﻮﻳﮋه در اﻳﻦ ﺷﻌﺮ، " ﺳﻴﻞ" ﻣﻲ ﺑﻮد؛ اﻣﺎ، ﻧﻪ ﻛﻪ ﺳﻴﻞ ﻧﻮح ﺑﻪ ﺗﻮﻓﺎن ‫ﻧﻮح آوازه ﻳﺎﻓﺘﻪ، از آوردن " ﺗﻮﻓﺎن" ﻧﺎﮔﺰﻳﺮ ﺑﻮدهاﻳﻢ ﺑﺪﺑﺨﺘﺎﻧﻪ.

2)

 

Barb – Bleueي داﺳﺘﺎﻧﻲ، ﻣﺸﻬﻮر ﺑﻪ ﻛﺸﺘﻦ ﻫﺮ زﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ

3)

‫آزاداﻧﻪﺑﻪ ﺟﺎي ‪cirque .

4)

‫ﺳﮕﺎﺑﻲ: ‪ ، castorﺳﮓ آﺑﻲ، ﺳﮕﻼب، ﺑﻴﺪﺳﺘﺮ، ﺑﺒﺮ ( ﺑﻪ ﻓﺘﺤﺘﻴﻦ). " در ﻛﻨﺎر رودﺧﺎﻧﻪﻫﺎ... دﺳﺘﻪﺟﻤﻌﻲ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﻲﺑﺮﻧﺪ ‫و ﺧﺎﻧﻪﻫﺎي ﻣﺤﻜﻢ دو ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺮاي ﺧﻮد ﻣﻲﺳﺎزﻧﺪ... اﻟﺦ" (ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻋﻤﻴﺪ، ذﻳﻞ ﺑﻴﺪﺳﺘﺮ)

5)

در اﺻـﻞ، ﭼﻨـﻴﻦ ﻣـﻲﺧـﻮاﻧﻴﻢ ﻛـﻪ " ‪ mazagranﻫـﺎ در ‪ estaminetﻫـﺎ ﺑﺨـﺎر راه اﻧـﺪاﺧﺖ". "‪" mazagranواژهايﺳﺖ ﻛﺎﻣﻠﻦ دور از ذﻫﻦ، ﻛﻪ در ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎي دﺳﺘﻲ ﻳﺎﻓﺖ ﻧﻤﻲﺷـﻮد. "وﺑـﺴﺘﺮ" ﺑـﺰرگ ﻋـﻴﻦ واژه را، ﻛـﻪ از

‫ﻓﺮاﻧﺴﻮي ﺑﻪ اﻧﮕﻠﻴﺴﻲ رﻓﺘﻪ، اﺻﻠﻦ ﻧﺎم ﻗﺮﻳﻪﻳﻲ ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﺪ در ﺷﻤﺎل ﻏﺮﺑﻲي اﻟﺠﺰﻳﺮه، و ﺑﺎ اﻳـﻦ ﺷـﺮح: ﻗﻬـﻮهي ﺳـﻴﺎه ﺷﻴﺮﻳﻦ، ﻣﻌﻤﻮﻟﻦ ﺳﺮد و رﻗﻴﻘﻜﺮده، ﻛﻪ در ﻟﻴﻮاﻧﻲ رﻳﺨﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ". در ﺗﻌﻠﻴﻘﺎت ﭼﺎپ ﮔﺎرﻧﻴﻪ، ﻋﻼوهﺑﺮاﻳﻦ، ﺑﻪ ﻣﺎ ﺗﻮﺿﻴﺢ

‫ﻣﻲدﻫﻨﺪﻛﻪ اﻳﻦ ﻗﻬﻮه ﮔﺎه ﺑﺎ آب و ﮔﺎه ﺑﺎ ﻋﺮق رﻗﻴﻖ ﻣﻲﺷﻮد، و ﺗﺎرﻳﺦ ﻛـﺎرﺑﺮدش از دوران ﻣﻘﺎوﻣـﺖ ‪ Mazagranﻣﻲآﻏﺎزد در ﻃﻮل ﻣﺒﺎرزات اﻟﺠﺰﻳﺮه. و اﻣﺎ اﻳﻦ ﻛﻪ واژه را ﻣﻴﺎن دو داﻟﻚ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺷﺎﻋﺮ، ﻇﺎﻫﺮن، دﻟﻴـﻞ دﻳﮕـﺮي ﺑـﺮﻧﻤﻲدارد ﺟﺰ اﻳﻦﻛﻪ ﺧﻮد ﺑﻪ ﺑﻴﺦﺷﺮﻗﻲ واژه ﻧﻈﺮ دارد )ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻛﻪ در " ﺻﺒﺢ ﻣﺴﺘﻲ" ﻫﻢ واژهي ‪ assassinرا ﺑـﻪﺣﺮوف ﺗﻤﺎم – ﺑﺰرگ ﻣﻲ آرد ﺗﺎ از ﻣﻌﻨﻲي راﻳﺞ ﻏﺮﺑﻴﺶ – ﺟﻨﺎﻳﺘﻜﺎر – ﺧﺎﻟﻴﺶ ﻛﻨﺪ ﺑﺮش ﮔﺮداﻧﺪ ﺑـﻪ رﻳـﺸﻪ ي دور ﺷﺮﻗﻴﺶ: "ﺣﺸﺎﺷﻴﻦ"(؛ ﻳﻌﻨﻲ ﻛﻪ ﻣﺮاد، ﻣﺜﻠﻦ، ﻗﻬﻮهﻳﻲﺳﺖ ﻛﻪ در اﻟﺠﺰﻳﺮه ﺻﺮف ﻣﻲﺷﻮد؛ و ﻳﻌﻨﻲ ﻛﻪ ﻣﺮاد، در ﻧﻬﺎﻳﺖ ، ﺗﺠﺴﻢ ﻳﻚ ﻓﻀﺎي ﺷﺮﻗﻲﺳﺖ، ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻣﻲﺳﺤﺎري و ﺟﺎذﺑﻪﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﺮاي ﻓﺮﻧﮕﻲ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ داﺷـﺘﻪ ﺑﺎﺷـﺪ. در ﭘﺴﺘﺎي ﻫﻤﻴﻦ ﻓﻜﺮ، دور ﻧﻴﺴﺖ اﮔﺮ ﭼﻴﺰي در ﻣﺎﻳﻪي ﻳﻚ "ﻗﻬﻮهﺧﺎﻧﻪ" ﻣﺠﺴﻢ ﻛﻨﻴﻢ ﻛـﻪ از واژهي ‪ ،estaminetﻛـﻪ ، ﻣﻄﺎﺑﻖ واژهﻧﺎﻣﻪﻫﺎ و ﺗﺮﺟﻤﻪﻫﺎي اﻧﮕﻠﻴﺴﻲ، ﻳﻌﻨﻲ ﻛﺎﻓﻪي ﻛﻮﭼﻚ، "ﺑﺎر" ﻛﻮﭼﻚ، و ﺑـﻮﻳﮋه " ﻛﺎﻓـﻪي ﻛـﻮﭼﻜﻲ ﻛـﻪ ﺗﺪﺧﻴﻦ درش ﻣﺠﺎز ﺑﺎﺷﺪ" ( ﻣﻌﻨﺎي اﺧﻴﺮ از ﻳﻚ "ﻻروس" ﻗﺮن ﻧﻮزده). ﻧﻈـﺮ ﺑـﻪ ﻧﻜـﺎﺗﻲ ﻛـﻪ دﺧـﻞ دارد اوﻻ ﺑـﻪ زﻧﺪﮔﻴﻨﺎﻣﻪي ﺷﺎﻋﺮ و ﺛﺎﻧﻴﺎ ﺑﻪ "روﻳﺎي ﺷﺮﻗﻲ" ي او و ﺛﺎﻟﺜﺎ ﺑﻪ ﺗﺎﺧﻴﺮ " ﺟﻨﺎت ﻣﺼﻨﻮع" ﺷﺎرل ﺑﻮدﻟﺮ و راﺑﻌﺎ ﺑﻪ ﻣﺎﻳﻪﻫﺎ و ﻧﻬﺎﻧﻤﺎﻳﻪﻫﺎي ﻣﺸﺎﺑﻪ در ﺟﺎيﺟﺎي " اﺷﺮاﻗﻬﺎ" ي او، ﺷﻚ ﻧﺪارﻳﻢ ﻣﺎ و در " ﺷﺮح" ( ر.ك. "اﺷﺎره" ي آﻏﺎز ﻛﺘـﺎب،3) ﺑﺎزﻧﻤﻮدهاﻳﻢ ﻛﻪ ﻣﺮاد ازﻳﻦ ﻣﻜﺎن ﻓﻲاﻟﻮاﻗﻊ، ﻣﻜﺎن ﻋﻤﻮﻣﻲ ﻧﺎﻣﻤﻨﻮﻋﻲﺳﺖ ( ﺣﺘﻤﺎ ﺷﺮﻗﻲ) ﺑﺮاي ﺗﺪﺧﻴﻦ ﻣﺨﺪرات و ﺣﺸﻴﺶ ﻣﺨﺼﻮﺻﻦ: ﻧﻈﻴﺮ ﻣﻜﺎﻧﻬﺎﻳﻲ ﻛﻪ در اﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎن، ﻣﺜﻠﻦ، وﺟﻮد داﺷﺖ و ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘﺲ "ﺧﺮاﺑﺎت" ﺑﻪ ‫اﻳﻦ دﻟﻴﻞ! "ﺑﻠﺒﻠﻪ" ﻫﻢ ﻳﻌﻨﻲ ﻗﻬﻮهﺟﻮش؛ ﻣﻌﻨﺎي اوﻟﺶ اﺑﺮﻳﻖ ﺷﺮاب ﺑﻮده اﻟﺒﺘﻪ ( ر. ك . ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻣﻌﻴﻦ) .

6)

‫‪"  Dans la grande maison de vitres encore ruisselante ". اوﻻ "ﭘﻨﺠـﺪري" آزاداﻧـﻪ ﺑـﻪ ﺟـﺎي"ﺧﺎﻧﻪيﻓﺮاخ" ﻧﺸﺴﺘﻪ ـ ﺑﻪ دﻻﻳﻠﻲ ﻛﻪ ﺑﺮاي اﻫﻞ ﻓﻦ ﺗﻮﺿﻴﺢﻧﻤﻲﺧﻮاﻫﺪ: 1- در ﺣﺪ واژهاي ﻓﺎرﺳﻲ، ﺑﻴـﺸﺘﺮ ﻫﻮﻳـﺖ دارد؛ 2- ﺟﻮ دﻟﺨﻮاه ﺷﺎﻋﺮ اﺻﻠﻲ را، در ﻣﻮﻃﻦﺗﺎزهاش زﺑﺎن ﻓﺎرﺳﻲ، ﺑﻬﺘﺮ درﻣـﻲآورد؛ 3- ﮔـﺸﺎدﮔﻲ "ﻓـﻀﺎ" را ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻧﻤﻲدﻫﺪ، " ﺗﺼﻮﻳﺮ"ﻣﻲﻛﻨﺪ؛ 4- ﺑﺎ ﺗﺠﺴﻢ درﻫﺎ، ذﻫﻦ را ﺑﺮاي اراﺋﻪي ﺷﻴﺸﻪﻫﺎي آب دوان از ﺑـﺎران ﻣﻬﻴـﺎﺗﺮ

ﻣﻲﺳﺎزد. ﺛﺎﻧﻴﺎ ﻣﺘﻦ را دو ﺟﻮر ﻣﻲﺷﻮد ﺧﻮاﻧﺪ، ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ اﻳﻦﻛﻪ "‪ "deرا ﺑﻪ ﻣﻌﻨﻲي "ﺑﺎ" ) = " داراي..."( ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ ﻳـﺎ"‪ maison de vitres " را روﻳﻬﻢ ﻳﻚ ﻣﻔﻬﻮم ﺑﺸﻤﺮﻳﻢ، ﻛﻪ ﻫﻤﺎن ‪ greenhouseﺑﺎﺷﺪ ﺑﻪ اﻧﮕﻠﻴﺴﻲ، ﻛﻪ ﺑـﻪ ﻓﺎرﺳـﻲ"ﮔﺮﻣﺨﺎن" ﻣﻲﮔﻮﻳﻴﻢﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي ﺧﺎﻧﻪﻳﻲ ﺷﻴﺸﻪاي ﺑﺮاي ﭘﺮورش و ﻧﮕﻬﺪاريي ﮔﻴﺎﻫﺎن ﻧﺎزك (ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺣﻴﻴﻢ). ﻣﺎ، ﺧﻮد، ﺧﻮاﻧﺶ اول را ﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻪاﻳﻢ. ﺑﺎﺧﻮاﻧﺶ دوم، ﻣﻲﺷﺪ: "در ﮔﺮﻣﺨﺎن ﻓﺮاخ، ﻫﻨﻮز ﭼﻜﻪﻛﻨﺎن" ( ﻣﺜﻠﻦ ﺳﻘﻔﺶ). ﺑﺎ ﺧﻮاﻧﺶ ﻣﺎ، ﻓﺤﻮاي ﺟﻤﻠﻪ اﻳﻦ ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪﺑﺎران، ﻛﻪ ﺑﻴﺮون ﺧﺎﻧﻪ داﺷﺘﻪ ﻣﻲﺑﺎرﻳﺪه، ﺗﺎزه ﺑﻨﺪ آﻣﺪه اﻣـﺎ ﻫﻨـﻮز رﺷـﺎب آب ﺑـﺮﺟﺎﻣﻬﺎي ﭘﻨﺠﺮه ﻟﻐﺰاﻧﻨﺪ.

7)

  ‫ﺟﺎي " ارﻏﻨﻮن" ( = " ارگ")، در اﺻﻞ، ﭘﻴﺎﻧﻮ.

8)     ‫

La messe ، ﻧﻤﺎز وﻳﮋهي ﻋﻴﺴﻮﻳﺎن. 

9)     ‫

‫اﺻﻠﻦ: " و ﺳـﺎﺧﺘﻪ ﺑـﻮد ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﺨﺎﻧـﻪي ﺟﻠﻴـﻞ". ﺑـﻪ ﺟـﺎي " ﻟﻘﺎﻧﻄـﻪ"، در اﺻـﻞ دارﻳـﻢ " splendide-hotel‪"  (ﻣﻬﻤﺎﻧﺨﺎﻧﻪي ﺟﻠﻴﻞ ﻳﺎ ﺑﺸﻜﻮه)، و اﻳﻦ ﺻﻔﺖ ﻣﻬﻤﺎﻧﺨﺎﻧﻪﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻞ اﺳﻢ ﺧﺎص اﺳﺖ، ﻣﺜﻞ " ﻫﺘﻞ ﻛﻨﺘﻴﻨﺎﻧﺘﺎل" ﻣﺜﻠﻦ، و ﺻﺮﻓﻦ ﻧﻤﺎدي از ﻳﻚ ﻣﻬﻤﺎﻧﺨﺎﻧﻪي " ﺷﻴﻚ" اﻣﺮوزي. " ﻟﻘﺎﻧﻄﻪ" (ﻛﻪ اﺻﻠﻦ ﺑﻪ ﺗﺮﻛـﻲ ي ﻣـﺎﺧﻮذ از اﻳﺘﺎﻟﻴـﺎﻳﻲﻳﻌﻨـﻲ‫"رﺳﺘﻮران" : ر. ك . ﻣﻌﻴﻦ) ، ﻫﺮﭼﻨﺪ ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﺟﺰو ﺧﺎﻃﺮهﻫﺎي ﺟﻮاﻧﻲي ﭘﺪران ﻣﺎﺳﺖ، وﻗﺘﻲ ﻣﻘﺎﺑـﻞ ﻣﻔﻬـﻮﻣﻲﺑـﻪ

ﻗﺪﻣﺖ " ﺧﺎوﻳﻪ" ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ، ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﻲ ﻧﻤﺎدي اﻣﺮوزﻳﻦ ﻣﻲﮔﺮدد. ﺷﻚ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺷﺎﻋﺮ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻪﻧﻤﺎدي از " آﻏـﺎز"داﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ روﻳﺎروي ﻧﻤﺎدي از "اﻧﺠﺎم"؛ ﭘﺲ ﺑﺮاي ﻣﻮرد اول ﻧﻤﺎدي از ﺟﻬﺎن اﺳﺎﻃﻴﺮي ﻳﻮﻧـﺎن اﺧﺘﻴـﺎر ﻛـﺮدهﺳـﺖ

‫(ﺧﺎوﻳﻪ، ‪ ، le chaosﻫﻴﻮﻻي روز ازل: ر. ك . " ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎن ﻳﻮﻧﺎن" ، ص 401؛ و " ﻓﺮﻫﻨﮓ اﺳﺎﻃﻴﺮ ﻳﻮﻧﺎن و روم" ، ص 381) و ﺑﺮاي ﻣﻮرد دوم ﻧﻤﺎدي از ﺟﻬﺎن ﻣﻌﺎﺻﺮ ﺧﻮد، ﻧﻤﺎدي از ﺗﻤﺪن ﺷﻬﺮي ) ﻟﻘﺎﻧﻄﻪ(. ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎن

‫ﻓﺼﻞﭼﻬﺎرم ﻣﻨﻈﻮﻣﻪي " ﻛﻮدﻛﻲ" ﻧﺸﺎن ﻣﻲدﻫﺪ ﻛﻪ ﺷﺎﻋﺮ ﻣﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺷﺎﻋﺮ ﻣﺎ زﻣﺎن ﻣﻌﺎﺻﺮ را ﺟـﺰو " آﺧﺮاﻟﺰﻣـﺎن" ﻣﻲﺷﻤﺮد. 

10)                                                                                     

‫" ﻛﻮﻳﺮﻫﺎﭘﻮﻧﻪ"، ﺑﺮ ﻗﻴﺎس ﻓﺮﺳﻨﮕﻬﺎ راه، ﺧﺮوارﻫﺎ ﮔﻨﺪم، داﻣﻨﻬﺎ ﮔﻞ، ﻣﺜﻠﻦ. "ﭘﻮﻧﻪ" آزاداﻧﻪ ﺑﻪ ﺟﺎي ‪ thymﻛﻪ آوﻳـﺸﻦ ‫ﺷﻴﺮازيﺳﺖ ( " واژه ﻧﺎﻣﻪي ﮔﻴﺎﻫﻲ" زاﻫﺪي : 789)

11)

‫"‪ les eglogues en sabots" . ﺟﺎي " ﻫﻴﻬﺎي"، در اﺻﻞ، "‪ eglogue " داﺷﺘﻪاﻳﻢ (‪ eclogueدر اﻧﮕﻠﻴـﺴﻲ) ﺑـﻪ ﻣﻌﻨﺎي " ﻗﻄﻌﻪي ﻛﻮﭼﻚ ﺷﻌﺮ روﺳﺘﺎﻳﻲ" ( ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻧﻔﻴﺴﻲ و ﻻروس ﻛﻮﭼﻚ) ، " ﺳـﺮود ﭼﻮﭘـﺎﻧﻲ، ﺷـﻌﺮ دﺷـﺘﻲ"(ﺣﻴﻴﻢ). در ﻓﺎرﺳﻲ ﻣﻲﺷﺪ، ﻣﺜﻠﻦ، "ﻓﻬﻠﻮﻳﺎت" ﺟﺎش ﮔﺬاﺷﺖ ، ﮔﺮﭼﻪ دو ﻣﻮﺿﻮع ﻣﺠﺰاﻳﻨﺪ. ﻣﺎ، ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل، اﻳﻦﺟـﺎ ،ﺑﻪ ﺧﻮد آزاديي ﺑﺎزﮔﺸﺖ دادهاﻳﻢﺑﻪ "ﻣﺜﻨﻮي" ي ﻣﻮﻻﻧﺎ، ﺑﻪ اﻳﻦ اﻣﻴﺪ ﻛﻪ ﺧﻮاﻧﻨﺪه ـــ آنﻛﻪ ﻓﺮﻫﻨﮕﺰداﻳﻲ ﻧﺸﺪهﺳـﺖـــ ، اﮔﺮ ﻫﻢ ﺳﺮ راﺳﺖ ﺑﻪ ﻳﺎد ﺑﻴﺖ ﻧﻴﺎﻓﺘﺪ، دﺳﺘﻜﻢ ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﺑﺎر ﻋﺎﻃﻔﻲي واژه را ﺑﻪ ﺣﺲ درﻳﺎﺑـﺪ: " اي ﻓـﺪاﻳﺖ ﺟﻤﻠﻪي ﺑﺰﻫﺎي ﻣﻦ / اي ﺑﻪ ﻳﺎدت ﻫﻲﻫﻲ و ﻫﻴﻬﺎي ﻣﻦ " (ﺣﻜﺎﻳﺖ ﻣﻮﺳﺎ و ﺷﺒﺎن) . و اﻣﺎ " ﻧﺎﻟﻴﻦ" ﺟـﺎي " sabot ‪" آﻣﺪهﺳﺖﻛﻪ ﻛﻔﺶ ﭼﻮﺑﻲ ﺑﺎﺷﺪ. در ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻣﻌﻴﻦ ( ص 7574) ﺑﺮ ﻣﻲﺧﻮرﻳﻢ ﺑﻪ واژهي " ﻧﻌﻠﻴﻦ" ( ﺑﺮ وزن ﻧﺴﺮﻳﻦ و ﺟﺪا از " ﻧﻌﻠﻴﻦ" ﺑﻪ ﻛﺴﺮ ﻻم ﻛﻪ ﻛﻔﺶ وﻳﮋهي ﻣﻌﻤﻤﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ) ﻛﻪ ﺧﻮد ﺻﻮرﺗﻲﺳﺖ از واژهي " ﻧﺎﻟﻴﻦ" و ﺑﻪ ﻣﻌﻨـﺎي ﻛﻔﺶ ﭼﻮﺑﻲي ﺑﻲﻋﻘﺐ. و ﺻﻮرت " ﻧﺎﻟﻴﻦ" ، اﻟﺒﺘﻪ، ﺗﺮﺟﻴﺢ دارد ﺑﺮ ﺻﻮرت " ﻧﻌﻠﻴﻦ" ، ﭼﺮاﻛﻪ اوﻻ ﺑﺎ ﻧﺎﻟﻴﻦ ﻣﻌﻤﻤـﻴﻦ ‫اﺷﺘﺒﺎه ﻧﻤﻲﺷﻮد، و ﺛﺎﻧﻴﺎ ﺑﺮاي ﺷﻌﺮ ﻓﺎرﺳﻲي ﻣﺎ "ﺻﻴﺪ ﻣﻌﻨﻮي" ﺗﺎزهﻳﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ، ﻛﺎرآﻳﻨﺪ و ﻓﻀﺎﺳﺎز : ﺗﺪاﻋﻲ ﺑﺎ ﻧﺎﻟﻪ

12)

.ﺟﺎي اﻳﻦ "ﺳﺒﺰ ﭘﺮي" ، در اﺻﻞ، داﺷﺘﻪاﻳﻢ " ‪ Eucharis" ،  ﻛﻪ ﻇﺎﻫﺮن ﻧـﺎم ﻳﻜـﻲ از ﺣﻮرﻳـﺎن )‪ nymph) ﻫﻤـﺮاه ‫‪ Calypsﺳﺖ، ﻛﻪ در ﻓﻀﺎي ﻳﻮﻧﺎﻧﻲ داﺳﺘﺎن اﺳﺎﻃﻴﺮي " ‪ Telemaque " ﺑﻪ او ﺑﺮ ﻣﻲﺧﻮرﻳﻢ، ﻧﻮﺷﺘﻪي ﻓﻠﻨـﻮن. واژه از رﻳﺸﻪﻳﻲ ﻳﻮﻧﺎﻧﻲ ﺑﻪﻣﻌﻨﺎي ﻟﻄﻒ و ﺣﺴﻦ و زﻳﺒﺎﻳﻲ (grace)وارد زﺑﺎن ﻻﺗﻴﻦ ﺷﺪهﺳﺖ و در آنﺟﺎ، ﺑـﺎ ﭘﻴـﺸﻮﻧﺪيﻛﻪ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻓﻌﻠﻲ درش ﻣﻲآورد، ﻣﻌﻨﺎﻳﻲ ﭼﻮن ﺑﺎ ﻟﻄﻒ و ﻣﻠﻴﺢ ﻳﺎ دﻟﺮﺑﺎ ﺑﻪ ﺧﻮد ﻣﻲﮔﻴﺮد. واژه، ﻫﻤﭽﻨـﻴﻦ،ﻃﻨﻴﻨـﻲ

‫ﻣﺴﻴﺤﻲ دارد ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﺗﺪاﻋﻴﺶ ﺑﺎﻣﻔﻬﻮم ‪ eucharistieﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي " ﺗﻘﺪﻳﺲ ﻧﺎن و ﺷﺮاب ﻛـﻪ ﺑﻨـﺎﺑﺮ اﺻـﻮل ﻣـﺬﻫﺐ ﻛﺎﺗﻮﻟﻴﻚ، ﻧﻤﺎﻳﻨﺪهي ﺣﻘﻴﻘﻲ و ﻣﺎديي ﺑﺪن و ﺧﻮن و روح و ﻗﻮهي اﻟﻮﻫﻴﺖ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎﺷﺪ" (ﻧﻔﻴﺴﻲ). واژه ﮔﺬﺷـﺘﻪ از

‫اﻳﻦ، ﻧﺎم ﮔﻠﻲﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺻﻮرت در اﻧﮕﻠﻴﺴﻲ ﻫﻢ آﻣﺪهﺳﺖ و ﺳﺎﻧﻮاژهي دﻳﮕـﺮش، در اﻧﮕﻠﻴـﺴﻲ، " ‪amazon‫‪ "lilyﺳﺖ. ‪ Echarisﺷﺨﺼﻴﺖ اﺳﺎﻃﻴﺮي ﻣﺸﻬﻮري ﻧﻴﺴﺖ: اﻟﺒﺘﻪ ﺑﻨﺪه ﺧﻮد ﺑﻪ ﻣـﺘﻦ "ﺗﻠﻤـﺎك" دﺳﺘﺮﺳـﻲ ﻧﺪاﺷـﺘﻪام ‫ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ؛ وﻟﻲ اﮔﺮ ﺻﻔﺖ و ﻓﻌﻞ ﺧﺎﺻﻲ ﺑﺎ او ﻧﺴﺒﺖ ﻣﻲداﺷﺖ ﻛﻪ ﺑﻨﺎ ﺑﻮد ﺑﻪ ﺟﻮ ﺷﻌﺮ ﻣـﺎ ﻣﻌﻨـﻲ و رﻧـﮓ وﻳـﮋهﻳـﻲ ﺑﺨﺸﺪ، ﻣﺴﻠﻤﻦ وﻳﺮاﺳﺘﺎران ﻓﺮاﻧﺴﻮي ﻣﺎ ﻳﺎدآور ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ، ﺣﺎل آﻧﻜﻪ ﻫﻴﭻ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺧﺎﺻﻲ ﻧﺪادهاﻧﺪ در اﻳﻦ ﻣﻮرد. ﻟـﺬا ﺑﻨﺪه ﺗﺼﻮر ﻣﻲ ﻛﻨﻢ اﻳﻦﺟﺎ ﻣﺮاد ﻫﻤﺎن ﮔﻞ اﺳﺖ )ﺧﺎﺻﻪ ﺑﻪ ﻋﻠﺖ راﺑﻄﻪاش ﺑﺎ ﺑﻬﺎر(، ﻛﻪ ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﭘﺮﻳﺰادي – ﺑﺎ ﺻﻔﺎت و ﻟﻄﻒ و ﻣﻼﺣﺖ و ﺣﺴﻦ ) ‪ – (graceﺗﺸﺨﻴﺺ )‪ (personnifieﺷﺪهﺳﺖ. در واﻗﻊ، ﺷﺎﻋﺮ از آﻧﺠـﺎ اﻳـﻦ ‫ﮔﻞ ﺧﺎص را اﺧﺘﻴﺎر ﻛﺮده ﻛﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ، ﺑﺎ ﻣﺪد از اﻳﻦ ﻛﻪ ﭘﺮﻳﺰادي اﻓﺴﺎﻧﻪﻳﻲ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﺎم ﺧﻮاﻧﺪه ﻣﻲﺷـﻮد، ﺳـﻬﻠﺘﺮ ﺑﺪان ﺟﻨﺒﻪي ﺗﺸﺨﻴﺼﻲ ﺑﺪﻫﺪ. ﻃﺒﻌﻦ، از آﻧﺠﺎ ﻛﻪ واژه ﺑﺎ اول ﺣﺮف ﺑﺰرگ ﺛﺒﺖ ﺷﺪهﺳـﺖ، ﺟﻨﺒـﻪي ﺗﺸﺨﻴـﺼﻲي آن ﻣﺤﺮز ﻣﻲﺷﻮد؛ ﻧﺒﺎﻳﺪ اﻣﺎ ﺑﺎ ﺷﺨﺺ آن ﭘﺮي اﺷﺘﺒﺎه ﺷﻮد! روﻳﻬﻢ، ‪  Eucharisاوﻻ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻓﺮﮔـﺮد ﺟـﻮي اﻓـﺴﺎﻧﻪﻳـﻲ ‫ﻣﻲﺑﺨﺸﺪ، ﺛﺎﻧﻴﺎ ﭼﻴﺰي از ﻣﻼﺣﺖ و زﻳﺒﺎﻳﻲ زﻧﺎﻧﻪﺑﻪ ذﻫﻦ ﻣـﻲآورد، ﭼﻴـﺰي ﻛـﻪ ﺧﻮدﺑـﻪﺧـﻮد در "ﺳـﺒﺰﭘﺮي" ﻧﻴـﺰ ‫ﻣﻀﻤﺮﺳﺖ؛ و ﺛﺎﻟﺜﺎ ﻧﻤﺎﻳﺸﮕﺮ ﻧﺰدﻳﻜﻲ ﺑﻞ ﻳﮕﺎﻧﮕﻲي اﻳﻦ ﻣﻮﺟﻮد اﺳﺖ ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻛﻪ اﻟﺒﺘﻪ "ﺳﺒﺰﭘﺮي" ﻧﺎم ﮔﻠﻲ ﻧﻴﺴﺖ ، اﻣﺎ ﺧﻮد ﻛﻨﺎﻳﺘﻲﺳﺖ از ﺑﻬﺎر (ر. ك . ﻣﻌﻴﻦ، ص 6181). دﻟﻴﻞ دﻳﮕﺮي ﻧﻴﺰ داﺷﺘﻪ اﺧﺘﻴﺎر اﻳﻦ واژه، ﻛﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ از ذوق و ‫ﺷﻬﻮد آب ﻣﻲﺧﻮرد، و در " ﺷﺮح" ﻣﺎ ﻣﻔﺼﻠﻦ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺷﺪهﺳﺖ. اﻳﻦﺟﺎ، ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ، ﺟﺎي ﺗﻮﺿﻴﺤﺶ ﻧﻴﺴﺖ.‫‪

13)

drap  (ﺟﻨﺎزهﭘﻮش)، ﻛﻪ ﻓﺎوﻟﻲ ﺑﻪ ﻛﻔﻦ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻛﺮدهﺳﺖ. ﻣﺎ روي ﻣﺮده " ﺷﺎل" ﻣﻲﻛﺸﻴﻢ ﻳﺎ "ﺷﻤﺪ"، ﻣﻌﻤﻮﻟﻦ.       

 

 

 

 

 

 

ﻓﺮازﻫﺎ

 

 

‫ﻛﻮﭼﻚ ﻛﻪ ﺷﻮد دﻧﻴﺎ، ﺗﺎ ﺑﻪ ﺗَﻚ‪ ﺑﻴﺸﻪﻳﻲ ﺳﻴﺎه ﺑﺮاي

‫ﭼﺎر ﭼﺸﻢِ ﺷ‪ﺸْﺪ‪رِ ﻣﺎ، ـــ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺳﺎﺣﻠﻲ ﺑـﺮاي دو ﻛـﻮدك‪

‫ﺑﺎوﻓﺎ، ـــ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪﻳﻲ ﺧُﻨﻴﺎﻳﻲﺑﺮاي ﻫﻤـﺪرديي روﺷـﻦِ

‫ﻣﺎ، ـــ ﺷﻤﺎ را، ﻣﻦ، ﺧﻮاﻫﻢ ﻳﺎﻓﺖ.

‫اﻳﻦﺟﺎ ﻣﺒﺎد ﻣﮕﺮ ﭘﻴﺮﻣﺮد‪ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ، آراﻣـﻲ و زﻳﺒـﺎﻳﻲ،

‫در ﻗﻠﺐِ "ﺗﺠﻤ‪ﻞِ ﺑﻲﻧﻈﻴﺮ" ـــ و ﻣﻦ ﺑﻪ ﭘﺎي ﺷﻤﺎ ﻣﻲاﻓﺘﻢ.

‫ﺑﺎدا ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮهﻫﺎي ﺷﻤﺎ، ﻫﻤـﻪ، زﻧـﺪﮔﻲ دﻫـﻢ،

‫ـــ ﻛﻪ زﻧﻲ ﺑﺎﺷﻢ ﻛَﺖ‪ﺑﻨﺪ‪ِ ﺷـﻤﺎ، ـــ ﻣـﻦ ﺷـﻤﺎ را ﺧﻔـﻪ

ﺧﻮاﻫﻢﻛﺮد.

 

 

‫ﻣﺎ ﻛﻪ ﺳﺨﺖ ﭘ‪ﺮزورﻳﻢ، ـــ ﻛﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺟﺎ ﺑﺰﻧﺪ؟ و

‫ﺳﺨﺖ ﺷﺎد، ـــ ﻛﻴﺴﺖ ﻛﻪ از رو ﺑﺮود ﺑﻪ رﻳﺸﺨﻨﺪ؟ ﻣﺎ ﻛﻪ

‫ﻳﻚ ﭘﺎره آﺗﺸﻴﻢ(1)، ـــ ﺑﺎ ﻣﺎﭼﻪ ﻛﻨﻨﺪ؟

 

 

‫ﺑﺮﻗﺼﻴﺪ، ﺑﺨﻨﺪﻳﺪ، ﺑﻪ ﺧﻮد ﺑﺮﺳﻴﺪ. ـــ ﻣﻦ ﻛﺠﺎ ﻣﻲ

‫ﺗﻮاﻧﻢ از ﭘﻨﺠﺮه ﻋﺸﻖ را دور ﺑﻴﺎﻧﺪازم!

 

 

‫ـــ رﻓﻴﻘﻪي ﻣﻦ، ﻓﻘﻴﺮه، ﺑﭽ‪ﻪي ﻏـﻮل! ﭼـﻪ ﺗـﻮ را

‫ﻳﻜـﺴﺎﻧﻨﺪ، اﻳـﻦ زﻧـﺎن ﺗﻴـﺮهروز و اﻳـﻦ ﻫﻤـﻪ ﻓﺘﻨـﻪﻫـﺎ، و ‫ﮔﺮﻓﺘﺎريي ﻣﻦ.

 ﺑﻪ ﻣـﺎ ﺑﭙﻴﻮﻧـﺪ ﺑـﺎ ﻫﻤـﺎن ﺻـﺪاي ﻣ‪ﺤـﺎل،

‫ﺻﺪاﻳﺖ! ﺗﻨﻬﺎ درِ ﺑﺎغِ ﺳﺒﺰِ اﻳﻦ ﻧﻮﻣﻴﺪي(2) .

ﺻﺒﺤﻲﮔﺮﻓﺘﻪ در ﻣﺮداد. ﻃﻌﻤﻲ از ﺧﺎﻛﺴﺘﺮ در ﻫﻮا

ﭘ‪ﺮﭘ‪ﺮ ﻣﻲزﻧﺪ؛ ـــ ﺑﻮﻳﻲ از ﭼﻮﺑﻬﺎي ﺧﻮﻳ‪ﺮﻳﺰ در اﺟﺎق، ـــ

‫ﮔُﻠﻬﺎ ﺧﻴﺴﻴﺪه ـــ ﮔﻠﮕﺸﺘﻬﺎ ﺗﺎراج ـــ ر‪ﺷْﺒﺎرِ ﺗُﺮﻋﻪﻫﺎ ﻣﻴﺎنِ

‫ﺑﺨﻮر(3) ؟  ‫ﻣﺰرﻋﻪﻫﺎ. ـــ راﺳﺘﻲ ﭼﺮا ﻧﻪ ﺑﺎزﻳﭽﻪﻫﺎ و

ﺑﻨﺪﻫﺎﻛـﺸﻴﺪهام ﻫﻤـﻪ از ﻣﻨـﺎره(4) ﺗـﺎ ﺑـﻪ ﻣﻨـﺎره؛

‫ﮔُﻠْﺮﺷﺘﻪﻫﺎ ﻫﻤﻪ از ﭘﻨﺠﺮه ﺗﺎﺑﻪ ﭘﻨﺠﺮه ؛ زﻧﺠﻴﺮهﻫﺎي زر ﻫﻤـﻪ

‫از ﺳﺘﺎره ﺗﺎ ﺳﺘﺎره، و ﻣﻲرﻗﺼﻢ.

 

 

‫ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﺑﺨﺎر ﻣﻲﻛﻨﺪ آﺑﮕﻴﺮِ ﺑﻠﻨﺪ(5).ﻛـﺪام ﺳـﺎﺣﺮه

‫ﻣـﻲرود ﻛـﻪ ﺑﺮﺧﻴـﺰد ﭘـﻴﺶِ رويِ ﻏـﺮوبِ ﺳـﻔﻴﺪ؟ ﻛـﺪام

‫ﺷﺎﺧﺴﺎرِ ﺑﻨﻔﺶ ﻣﻲرود ﻛﻪ ﻓﺮود آﻳﺪ؟

 

 

‫آن ﻣﻴﺎن ﻛـﻪ ﺳـﺮﻣﺎﻳﻪي ﻣﻠّـﻲ دود ﻣـﻲﺷـﻮد ﺳ‪ـﺮِ

‫ﺟﺸﻨﻬﺎي ﺑﺮادري، زﻧﮕﻲ از آﺗﺶِ ﭘ‪ﺸﺖ ﮔُﻠـﻲ ﻣـﻲزﻧـﺪ در

‫اﺑﺮﻫﺎ .

 

 

‫ﺑﺎ ﻃﻌﻢِ ﺧﻮﺷﺎﻳﻨﺪي از ﻣ‪ﺮﻛﱠﺐِ ﭼﻴﻦ، ﮔَـﺮدي ﺳـﻴﺎه

‫ﻣﻲﺑﺎرد، ﻧﺮم، روي ﺑﻴﺪار‪ﺧﻮاﺑﻴﻢ. ـــ ﺷﻌﻠﻪ ي ﺟﺎر را ﭘﺎﻳﻴﻦ

‫ﻣﻲﻛﺸﻢ، ﻣﻴﺎن ﺑﺴﺘﺮم ﻣﻲاﻓﺘﻢ، و ، ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ رو ﺑـﻪ ﺗـﺎرﻳﻜﻲ،

‫ﻣﻲﺑﻴﻨﻢﺗﺎن، دﺧﺘﺮانِ ﻣﻦ آي... ﺷﻬﺒﺎﻧﻮانِ ﻣﻦ!

 

............................................

 

 

1)

‫ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﻣﻌﻨﻲ ﻛﻪ در ﻣﻮرد ﺑﭽﻪي آﺗﺸﭙﺎرهي ﭘﺮ ﺷﺮ و ﺷﻮر ﺑﻪ ﻛﺎر ﻣﻲرود.  

 

2)   ‫

‫ﻟﻔﻈﻦ: "ﺗﻨﻬﺎ دﻟﺨﻮﺷﻜﻨﻚ (flatteur) اﻳﻦ ﻧﻮﻣﻴﺪي ﭘﺴﺖ". ﺑﻌﻀﻲ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﻲي " ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎﻳـﻪي ﺗـﺴﻠﻲي اﻳـﻦ ﻧﻮﻣﻴـﺪيي ‫ﭘﺴﺖ" ﮔﺮﻓﺘﻪاﻧﺪ. ﻣﻌﻨﻲ اول اﻣﺎ، ﻣﻄﻤﺌﻨﺘﺮ ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ.

3)

‫" ﺑﺎزﻳﭽﻪﻫﺎ و ﺑﺨﻮر" ، ﺑﻪ اﺷﺎرت وﻳﺮاﺳﺘﺎر ﭼﺎپ ﮔﺎرﻧﻴﻪ، ﻳﺎدآور ﻋﻴﺪ "ﻧﻮﺋﻞ" اﻧﺪ و ﺷﺎﻋﺮ اﺣﺘﻤﺎﻟﻦ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪﺑﮕﻮﻳﺪ ﺑﺎ ﺣﺎل ‫و ﻫﻮاﻳﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺻﺒﺢ ﮔﺮﻓﺘﻪي ﻣﺮداد دارد ﺑﻲﺷﺒﺎﻫﺖ ﺑﻪ دﻳﻤﺎه ( ﻫﻨﮕﺎم "ﻧﻮﺋﻞ") ﻧﻴﺴﺖ.

4)

  ‫در اﺻﻞ، ﺟﺮﺳﺨﺎﻧﻪ ﻳﺎ ﺑﺮج ﻧﺎﻗﻮس (clocher ‫ ).

5)

‫‪ haut ، ﻛﻪ ﻓﻲاﻟﻮاﻗﻊ ﻳﻌﻨﻲ "واﻗﻊ ﺑﺮ ﺑﻠﻨﺪي". ﻣﺎ ﺗﺮﺟﻴﺢ داده اﻳﻢ ﺻﻔﺖ "ﺑﻠﻨﺪ" را ﺣﻔﻆ ﻛﻨﻴﻢ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺻﻮرت: اﮔﺮ ﺑﻪ روﺷﻨﻲ  ‫رﺳﺎﻧﻨﺪه ي ﻣﻌﻨﺎ ﻧﻴﺴﺖ، ﺣﺎﻓﻆ "ﺣﻀﻮر" ﺷﺎﻋﺮاﻧﻪ، ﺑﺎري ﻫﺴﺖ( ر. ك . "اﺷﺎره" ي آﻏﺎز ﻛﺘﺎب) .

 


      چاپ صفحه


بیان دیدگاه ها

نام و نام خانوادگی : *
ایمیل :
URL :
دیدگاه شما : *
 
کد امنیتی :